Limeuil (Γαλλική προφορά: u200b[limœj ]· Οξιτανικά: Limuèlh) είναι μια κοινότητα στο διαμέρισμα Dordogne στη Nouvelle-Aquitaine στη νοτιοδυτική Γαλλία.

Το χωριό Limeuil βρίσκεται στη συμβολή των ποταμών Dordogne και Vézère. Ιστορικά αυτή η τοποθεσία στη συνάντηση των δύο μεγάλων τοπικών ποταμών έδωσε στο Limeuil τεράστια σημασία – τόσο εμπορικά όσο και στρατηγικά. Στους μεσαιωνικούς χρόνους, τα ποτάμια ήταν οι αυτοκινητόδρομοι του εμπορίου, και η σύγκλιση δύο από αυτούς ήταν ένα μοναδικό πλεονέκτημα στην περιοχή: αυτή ήταν, ιστορικά, κατά κύριο λόγο μια οινοπαραγωγική περιοχή, μεγάλο μέρος του κρασιού αρκετά «τραχύ». , αλλά τα βαρέλια με σχετικά καλύτερο κρασί παραδόθηκαν στο «chais» στο Limeuil, για μετέπειτα παράδοση κατάντη προς το Μπορντό, σε μεγάλα «gabarres» με επίπεδο πυθμένα [Βλ. «το εμπόριο κρασιού», παρακάτω]. Οι ποταμίτες έπρεπε να φιλοξενηθούν εδώ, και μέχρι σήμερα το μπαρ/εστιατόριο δίπλα στο ποτάμι φέρει το όνομα L'ancre de Salut – ο όρος του βαρκάρη σημαίνει κυριολεκτικά «η άγκυρα ασφαλείας», ένα μέρος όπου οι ποταμοί μπορούσαν βρείτε φαγητό, κρασί, ένα κρεβάτι και ξεκούραση, πριν επιστρέψουν στο ποτάμι. Η εκκλησία στην κορυφή του χωριού [υπάρχουν δύο εκκλησίες – βλέπε «Εκκλησίες» παρακάτω] έχει, σημαντικά, το όνομά της από τη Στα Αικατερίνη, η οποία ήταν η προστάτιδα των ανθρώπων των σκαφών. Στρατηγικά, ο Limeuil έπρεπε συνεπώς να υπερασπιστεί τον εαυτό του (και τους κατοίκους του) από τα ανελέητα κύματα αρπαγής εδαφών που προέκυψαν από τον Εκατονταετή Πόλεμο και τους Θρησκευτικούς Πόλεμους – ατελείωτες «chevauchées» [βλ. «Μεσαιωνικοί πόλεμοι» παρακάτω] δείτε την τοποθεσία ανελέητα υπό επίθεση, για περισσότερα από διακόσια χρόνια (ο λεγόμενος Εκατονταετής Πόλεμος διήρκεσε, στην πραγματικότητα, για 116 χρόνια!) Το ακρωτήρι στην πλαγιά του λόφου στο οποίο βρίσκεται το χωριό παρέχει μια φυσική άμυνα – και ξεπεράστηκε από Το κάστρο, που περικλείεται μέσα στους αμυντικούς κυκλικούς πέτρινους τοίχους του [βλέπε «The Chateau»] παρακάτω.

Σήμερα αυτή η μοναδική μεσαιωνική δομή του χωριού παραμένει σχεδόν ανέπαφη και τώρα έχει αποκατασταθεί σχεδόν πλήρως, με μεγάλη προσοχή, από διαδοχικούς ιδιοκτήτες ακινήτων – ουσιαστικά αγοραστές δεύτερης κατοικίας και μερικές εναπομείνασες παλιές οικογένειες. Σε αντίθεση με πολλά γαλλικά χωριά, ο χρόνος το έχει περάσει, αφήνοντάς το χωρίς ανακατασκευή ή επέκταση. Όταν το εμπόριο των ποταμών κατέρρευσε λόγω της καταστροφής των αμπελώνων που προκλήθηκε από τη Phylloxera, [βλέπε «Παραγωγή Οίνου» παρακάτω] και η επικοινωνία ξεπεράστηκε, πρώτα από ανώμαλους δρόμους και στη συνέχεια τον περασμένο αιώνα από ένα δίκτυο τρένα, με την ερήμωση που ακολούθησε τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, το χωριό έχασε το σκοπό του και – εκτός από τις γεωργικές εργασίες που είχαν στη διάθεσή τους οι οικογένειες κάτω από την «πεδιάδα» (η παρακείμενη πλούσια εύφορη πεδιάδα του ποταμού)– τα σπίτια μέσα στα τείχη Το 'bourg' άδειασε, και κατά συνέπεια έπεσε σε χαλασμό, ακόμη και κατάρρευση. Αλλά η προϊστορική πέτρα του Périgord είναι άφθαρτη. Τρεις από τις αρχικές τέσσερις πύλες εισόδου στο χωριό με αμυντικά τείχη στέκουν ακόμα. και πέρα u200bu200bαπό αυτά περπατάτε στην όχθη του ποταμού, ή απλά βγαίνετε σε καταπράσινα χωράφια, όπως θα κάνατε πριν από 800 χρόνια.