To Ορβιέτο (ιταλικά: Orvieto, λατινικά: Urbs Vetus) είναι πόλη και δήμος στην νοτιοδυτική Ούμπρια, στην κεντρική Ιταλία. Έχει νόμιμο πληθυσμό 20.966 κατοίκους (Νοέμβριος 2013). Βρίσκεται στην κορυφή ενός απότομου ηφαιστειακού υψώματος, το οποίο αποτελείται από τόφφο.

Στην περιοχή της σύγχρονης πόλης υπήρχε ετρουσκική ακρόπολη από τον 9ο αιώνα π.Χ. και λεγόταν Βέλζνα. Οι Ρωμαίοι κατάφεραν να τη κατακτήσουν το 264 π.Χ., ύστερα από πολύμηνη πολιορκία λόγω της φυσικής οχυρής θέσης της, και τη κατέστεψαν ενώ οι κάτοικοί της μετεγκαταστάθηκαν στην Μπολσένα. Στους ρωμαϊκούς χρόνους ήταν γνωστή ως Ουρμπς Βέτους (Urbs Vetus, παλαιά πόλη). Η πόλη κατοικήθηκε ξανά τον Μεσαίωνα. Τον 11ο αιώνα το Ορβιέτο έγινε πόλη-κράτος και άρχισε η ανοικοδόμηση της πόλης. Καθώς βρισκόταν στο δρόμο που ένωνε τη Φλωρεντία με τη Ρώμη, αναπτύχθηκε και στο τέλος του 13ο αιώνα είχε 30.000 κατοίκους. Το Ορβιέτο εξαιτίας της επιδημίας πανώλης και της διαμάχης ανάμεσα σε Γουέλφους και Γιβελλίνους αποδυναμώθηκε και το 1354 η πόλη κατακτήθηκε από το καρδινάλιο Αλμπόρνοζ και ενσωματώθηκε στα Παπικά Κράτη. Οριστήκε έδρα της πέμπτης επαρχίας του κράτους. Το 1860 ενσωματώθηκε στην Ιταλία.

Το πιο γνωστό αξιοθέατο της πόλης είναι ο γοτθικός-ρωμανικός καθεδρικός ναός του Ορβιέτο. Η κατασκευή του άρχισε το 1290 και ολοκληρώθηκε το 1320 και η πρόσοψή του είναι διακοσμημένη με μάρμαρο και μωσαϊκά. Άλλα αξιοθεάτα του Ορβιέτο είναι το Πότσο ντι Σαν Πατρίτσιο (1527-1537), ένα πηγάδι βάθους 62 μέτρων και με διπλή ελικωτή σκάλα, το Παλάτι του Πάπα, το Παλάτσο ντελ Καπιτάνο ντελ Πόπολο και το οχυρό Αλμπόρνοζ. Η πόλη είναι γνωστή για το λευκό ξηρό κρασί της.