Het Shushtar Historical Hydraulic System (Perzisch: سازهu200cهای آبی شوشتر) is een complex irrigatiesysteem van de eilandstad Shushtar uit het Sassanidische tijdperk. Het bestaat uit 13 dammen, bruggen, kanalen en constructies die samenwerken als een hydraulisch systeem.

Gelegen in de provincie Khuzestan in Iran. Het werd in 2009 geregistreerd op de UNESCO-lijst van werelderfgoed en is het 10e culturele erfgoed van Iran dat op de lijst van de Verenigde Naties staat.

De infrastructuur van Shushtar omvatte watermolens, dammen, tunnels en kanalen. Gargar Bridge-Dam werd gebouwd op de watermolens en watervallen. Het Bolayti-kanaal ligt aan de oostkant van de watermolens en watervallen en dient om water van achter de GarGar-brug naar de oostkant van watermolens te voeren en het water te kanaliseren om schade aan de watermolens te voorkomen. Dahaneye Shahr-tunnel (stadsopening) is een van de drie hoofdtunnels die het water van achter de Gargar Bridge-Dam naar de watermolen leidde en vervolgens verschillende watermolens liet lopen. Het Seh kooreh-kanaal leidt het water van achter de GarGar-brug naar de westkant. In de watermolens en watervallen zien we een perfect model van halteren om molens te laten draaien.

De Band-e Kaisar ('Caesar's dam'), een ongeveer 500 meter lange Romeinse stuw over de Karun, was de belangrijkste structuur van het complex dat, samen met de Mizan Dam (Band-e Mizan), het rivierwater vasthield en omleidde naar de irrigatiekanalen in het gebied. Gebouwd door Romeins personeel in de 3e eeuw na Christus op Sassanidische orde, was het de meest oostelijke Romeinse brug en Romeinse dam en de eerste structuur in Iran die een brug met een dam combineerde.

Delen van het irrigatiesysteem zouden oorspronkelijk dateren uit de tijd van Darius de Grote, een Achaemenische koning van Iran. Het bestaat gedeeltelijk uit een paar primaire omleidingskanalen in de Karun-rivier, waarvan er één nog steeds in gebruik is. Het levert water aan de Shushtar-stad via een route van bevoorrading van tunnels. Het gebied omvat het kasteel van Salasel, dat de as is voor de bediening van het hydraulische systeem. Het bestaat ook uit een toren voor het meten van het waterpeil, samen met bruggen, dammen, molens en bassins.

Daarna komt het de vlakte ten zuiden van de stad binnen, waar het onder meer de mogelijkheid biedt om landbouw over de gebied genaamd Mianâb en het planten van boomgaarden. In feite wordt het hele gebied tussen de twee omleidingskanalen (Shutayt en Gargar) aan de Karun-rivier Mianâb genoemd, een eiland met de Shushtar-stad aan het noordelijke uiteinde.

De site is aangeduid als "een meesterwerk" van creatief genie" door UNESCO.