The City of the Dead သို့မဟုတ် Cairo Necropolis ကိုလည်း the Qarafa (အာရဗီ- القرافة၊ ရိုမန်းဘာသာပြန်သည်- al -Qarafa; ဒေသအလိုက် အသံထွက်သော al-'arafa) သည် အီဂျစ်နိုင်ငံ၊ ကိုင်ရိုရှိ ကြီးမားသော အစ္စလာမ့်ခေတ် necropolises နှင့် သင်္ချိုင်းများ စီးရီးတစ်ခုဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့သည် မြောက်ဘက်နှင့် မိုကတ္တမ်တောင်တန်းများအောက်ရှိ မိုကတ္တမ်တောင်တန်းများအောက်နှင့် ကိုင်ရိုမြို့တောင်ဘက်နှင့် သမိုင်းဝင်မြို့ရိုးများအပြင် အကြမ်းဖျင်းအားဖြင့် ဧရိယာ 4 မိုင်ခန့် ရှည်လျားသည်။ ၎င်းတို့ကို ယူနက်စကို ကမ္ဘာ့အမွေအနှစ်စာရင်းဝင် "သမိုင်းဝင် ကိုင်ရို" တွင် ထည့်သွင်းထားသည်။

နီခရိုပိုလစ်ကို ဒေသနှစ်ခုအဖြစ် အကြမ်းဖျင်းခွဲခြားထားသည်- Citadel ၏မြောက်ဘက်တွင် မြောက်သင်္ချိုင်း (ဟုလည်းခေါ်သည်။ အရှေ့ပိုင်းသချိုင်း သို့မဟုတ် အာရပ်ဘာသာဖြင့် Qarafat ash-sharq သည် မြို့ရိုးဟောင်း၏အရှေ့ဘက်ဖြစ်သောကြောင့်) နှင့် Citadel ၏တောင်ဘက်တွင် ရှေးအကျဆုံးသောတောင်ပိုင်းသချိုင်း။ Bab al-Nasr မြောက်ဘက်တွင် နောက်ထပ်သေးငယ်သော သင်္ချိုင်းတစ်ခုလည်း ရှိပါသည်။

“The City of the City” တွင် ရာစုနှစ်များစွာကြာအောင် ဖွံ့ဖြိုးလာခဲ့ပြီး ကိုင်ရို၏ ဘုံလူဦးရေ၏ သင်္ချိုင်းနှစ်ခုစလုံးပါရှိသည်။ သမိုင်းဝင် အုပ်စိုးရှင်များနှင့် အထက်တန်းလွှာများစွာတို့၏ လက်ရာမြောက်သော ဂူဗိမာန်များ။ ၎င်းသည် အစောပိုင်း Fustat မြို့ (စီ.အီး. 642 တွင် တည်ထောင်ခဲ့သည်) နှင့် စတင်ခဲ့ပြီး Mamluk ခေတ် (13 ရာစုမှ 15 ရာစုနှစ်များအတွင်း) ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော ဂုဏ်သိက္ခာအရ ၎င်း၏ apogee သို့ ရောက်ရှိခဲ့သည် ဟု ငြင်းခုံခဲ့သည်။ ၎င်းတို့၏သမိုင်းတစ်လျှောက်လုံးတွင်၊ necropolises သည် အမျိုးမျိုးသောလူနေမှုပုံစံများနေထိုင်ရာနေရာလည်းဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့တွင် သုဿာန်များတွင် ချည်နှောင်ထားသော အလုပ်အကိုင်များ (ဥပမာ- သင်္ချိုင်းဆရာများ၊ သင်္ချိုင်းစောင့်များ)၊ ဆူဖီများနှင့် ဘာသာရေး ပညာရှင်များက စူလတန်များနှင့် အခြားချမ်းသာသော နာယကများဖြင့် တည်ဆောက်ထားသော ဘာသာရေးဆိုင်ရာ အဆောက်အအုံများတွင် လေ့လာနေသူများနှင့် ထိုဒေသရှိ မြို့ပြနှင့် ရွာငယ်များတွင် ပုံမှန်နေထိုင်သူများ၊ . ခေတ်အခြေအနေအရ ဒီလူဦးရေ တိုးလာပြီး ကျုံ့သွားတယ်။ သို့သော်လည်း ၁၉ ရာစုနှောင်းပိုင်းမှ စတင်ကာ ၂၀ ရာစုတွင် တိုးများလာကာ ကိုင်ရို၏ ပြင်းထန်သော မြို့ပြအသွင်ဆောင်မှုနှင့် ၎င်း၏နောက်ဆက်တွဲ အိမ်ရာမလုံလောက်မှု၏ ဖိအားများသည် နီခရိုပိုလစ်ဇုန်တွင် နေထိုင်သူ အရေအတွက် များပြားလာစေသည်။ အချို့သောလူများသည် ဂူဗိမာန်များနှင့် သင်္ချိုင်းအကာအရံများအတွင်း၌ ထိုင်ထလုပ်ကာ ကြံဖန်အိမ်ရာအဖြစ် ပြောင်းလဲခဲ့ကြသည်။ သို့သော်လည်း ဤ "သင်္ချိုင်းတွင်းနေထိုင်သူများ" သည် ထိုဒေသရှိ စုစုပေါင်းလူဦးရေ၏ အနည်းငယ်မျှသာ ကျန်ရှိတော့သည်။ ဤဖြစ်စဉ်သည် များပြားလှသော မီဒီယာဝေဖန်ချက်များနှင့် လူကြိုက်များသော စိတ်ကူးစိတ်သန်းများကို ဖြစ်ပေါ်စေပြီး ၎င်းတို့ကို ကိုင်ရို၏ လူဦးရေများလွန်းသည့် ပြဿနာများနှင့် သင်္ကေတသဘောဖြင့် ချိတ်ဆက်ကာ တစ်ခါတစ်ရံတွင် ဂူဗိမာန်များတွင် ထိုင်နေသူများ၏ အရေအတွက်ကို ပုံကြီးချဲ့ကာ ခန့်မှန်းမှုများ ဖြစ်ပေါ်စေသည်။