چاد
ﺯﺍ ﻪﻨﯿﻣﺯ چاد
چاد (عربی: تشاد) (به فرانسوی: Tchad) (به عربی: جمهوریة تشاد) (به فرانسوی: République du Tchad) کشوری محصور در خشکی در مرکز آفریقا است. پایتخت آن انجامنا است. مساحت این کشور دقیقاً ۱٬۲۸۴٬۰۰۰ کیلومتر مربع است. این کشور از نظر ردهٔ مساحتی در جهان رتبهٔ بیستم را به نام خود کردهاست که جزء سی کشور بزرگ دنیا و از بزرگترین کشورهای آفریقا است. با این که مساحت این کشور اندکی از کشور ایران کوچکتر است، و مقدار بسیار ناچیزی از نیجر بزرگتر است، اما جمعیت آن از یک هفتم ایران کمتر و حتی از جمعیت نیجر هم کمتر و حدود ۱۶٫۴ میلیون نفر است. مقدار عظیمی از مساحت این کشور بیابان و صحرا است و اکثر زمینهای آن، غیرقابل کشت میباشد. نژادهای این کشور به این ترتیباند: ۲۷/۷ درصد سارا، ۱۲/۳ درصد عرب، ۱۱/۵ درصد مایوکبی، ۹ درصد کانم بورنو و ۳۹/۵ درصد سایرنژادهاست.
نظام حکومتی این کشور بر اساس نظام ج...ادامه مطلب
چاد (عربی: تشاد) (به فرانسوی: Tchad) (به عربی: جمهوریة تشاد) (به فرانسوی: République du Tchad) کشوری محصور در خشکی در مرکز آفریقا است. پایتخت آن انجامنا است. مساحت این کشور دقیقاً ۱٬۲۸۴٬۰۰۰ کیلومتر مربع است. این کشور از نظر ردهٔ مساحتی در جهان رتبهٔ بیستم را به نام خود کردهاست که جزء سی کشور بزرگ دنیا و از بزرگترین کشورهای آفریقا است. با این که مساحت این کشور اندکی از کشور ایران کوچکتر است، و مقدار بسیار ناچیزی از نیجر بزرگتر است، اما جمعیت آن از یک هفتم ایران کمتر و حتی از جمعیت نیجر هم کمتر و حدود ۱۶٫۴ میلیون نفر است. مقدار عظیمی از مساحت این کشور بیابان و صحرا است و اکثر زمینهای آن، غیرقابل کشت میباشد. نژادهای این کشور به این ترتیباند: ۲۷/۷ درصد سارا، ۱۲/۳ درصد عرب، ۱۱/۵ درصد مایوکبی، ۹ درصد کانم بورنو و ۳۹/۵ درصد سایرنژادهاست.
نظام حکومتی این کشور بر اساس نظام جمهوری است.
جمهوری چاد از شمال با لیبی (۱۰۵۰ کیلومتر)، از خاور با سودان (۱۴۰۳ کیلومتر)، از جنوب با آفریقای مرکزی (۱۵۵۶ کیلومتر) و ازباختر و جنوب باختری با کامرون (۱۱۱۶ کیلومتر) و از باختر با نیجر (۱۱۹۶ کیلومتر) و با نیجریه (۸۵ کیلومتر) مرز مشترک دارد.
ﺩﺭﻮﻣ ﺭﺩ ﺮﺘﺸﯿﺑ چاد
- ﻝﻮﭘ ﺪﺣﺍﻭ فرانک سیافای آفریقای میانه
- ﺱﺎﻤﺗ ﺪﮐ +235
- ﯽﺘﻧﺮﺘﻨﯾﺍ ﻪﻨﻣﺍﺩ .td
- Mains voltage 220V/50Hz
- Democracy index 1.55
- ﺖﯿﻌﻤﺟ 19319064
- ﻩﺯﻮﺣ 1284000
- ﯽﮔﺪﻨﻧﺍﺭ ﺖﻤﺳ right
در هزاره هفتم پیش از میلاد، شرایط زیستمحیطی در نیمه شمالی قلمرو چاد امروزی برای سکونت انسان مناسب بود و منطقه افزایش جمعیت شدیدی را تجربه کرد. برخی از مهمترین مکانهای باستانشناختی آفریقا در چاد، عمدتاً در منطقه بورکو-اِنِدی-تیبِستی قرار دارند که دیرینگی برخیشان به پیش از سال ۲۰۰۰ قبل از میلاد مسیح بازمیگردد.[۱]
بیش از ۲٬۰۰۰ سال است که حوضه چاد نشیمنگاه مردم کشاورز و یکجانشین بوده و به عنوان یکی از گذرگاههای تمدنی بهشمار میآمدهاست.
اولین آنها تمدن افسانهای سائو بود که به خاطر آثار باستانی و تاریخ شفاهیاش نامآور است. سائو به تسخیر امپراتوری کانم درآمد؛ کهنترین و ماندگارترین در میان امپراتوریهایی که در نوار کنارهای صحرای بزرگ در بخش چاد تا اواخر هزاره اول میلادی رونق داشتند.
دو مملکت دیگر در منطقه، یعنی سلطنت باقرمی و سلطنت ودای در سدههای شانزدهم و هفدهم پدیدار شدند. قدرت کانم و وارثان آن مبتنی بر کنترل مسیرهای تجارت صحراگذر بود که از منطقه عبور میکردند. این مملکتها که تاحدودی مسلمان بهشمار میآمدند، هرگز کنترل خود را، بهجز برای بردهگیری، به سمت دشتهای سبز جنوب گسترش ندادند. در کانم، حدود یک سوم از ساکنان متشکل از بردهها بود.[۲]
گسترش استعمار فرانسه منجر به ایجاد «قلمرو نظامی سرزمین و تحتالحمایه چاد» در سال ۱۹۰۰ شد. تا سال ۱۹۲۰، فرانسه کنترل کامل این مستعمره را بهدستآورد و آن را ضمیمه آفریقای استوایی خود کرد. ویژگی حاکمیت فرانسه در چاد، عدم وجود سیاستی برای متحد کردن منطقه و نوینسازی کُند در مقایسه با سایر مستعمرات فرانسه بود.
فرانسویها در درجه اول این مستعمره را به چشم یک منبع مهم برای کار ارزان و پنبه خام میدیدند. فرانسه تولید پنبه در مقیاس بزرگ را در سال ۱۹۲۹ وارد چاد کرد. دولت استعماری در چاد از نظر نیرو و پرسنل در مضیقه بود و فقط قوم سارا در جنوب را بهطور مؤثر اداره میکرد. حضور فرانسه در شمال و شرق مسلماننشین چاد تنها اسمی بود و نظام آموزشی این مناطق تحت تأثیر این غفلت قرار گرفت.
پس از جنگ جهانی دوم، فرانسه به چاد عضویت در قلمروهای فرادریایی فرانسه اعطا کرد و به ساکنانش حق برخورداری از پارلمان و انتخاب نمایندگان مجلس ملی چاد را داد. بزرگترین حزب سیاسی آن دوره «حزب ترقی چاد» بود که در نیمه جنوبی مستعمره مستقر بود. چاد در ۱۱ اوت ۱۹۶۰ با رهبری فرانسوا تومبالبایه، از قوم سارا، به عنوان اولین رئیسجمهور خود استقلال یافت.
...ادامه مطلبخلاصهدر هزاره هفتم پیش از میلاد، شرایط زیستمحیطی در نیمه شمالی قلمرو چاد امروزی برای سکونت انسان مناسب بود و منطقه افزایش جمعیت شدیدی را تجربه کرد. برخی از مهمترین مکانهای باستانشناختی آفریقا در چاد، عمدتاً در منطقه بورکو-اِنِدی-تیبِستی قرار دارند که دیرینگی برخیشان به پیش از سال ۲۰۰۰ قبل از میلاد مسیح بازمیگردد.[۱]
بیش از ۲٬۰۰۰ سال است که حوضه چاد نشیمنگاه مردم کشاورز و یکجانشین بوده و به عنوان یکی از گذرگاههای تمدنی بهشمار میآمدهاست.
اولین آنها تمدن افسانهای سائو بود که به خاطر آثار باستانی و تاریخ شفاهیاش نامآور است. سائو به تسخیر امپراتوری کانم درآمد؛ کهنترین و ماندگارترین در میان امپراتوریهایی که در نوار کنارهای صحرای بزرگ در بخش چاد تا اواخر هزاره اول میلادی رونق داشتند.
دو مملکت دیگر در منطقه، یعنی سلطنت باقرمی و سلطنت ودای در سدههای شانزدهم و هفدهم پدیدار شدند. قدرت کانم و وارثان آن مبتنی بر کنترل مسیرهای تجارت صحراگذر بود که از منطقه عبور میکردند. این مملکتها که تاحدودی مسلمان بهشمار میآمدند، هرگز کنترل خود را، بهجز برای بردهگیری، به سمت دشتهای سبز جنوب گسترش ندادند. در کانم، حدود یک سوم از ساکنان متشکل از بردهها بود.[۲]
گسترش استعمار فرانسه منجر به ایجاد «قلمرو نظامی سرزمین و تحتالحمایه چاد» در سال ۱۹۰۰ شد. تا سال ۱۹۲۰، فرانسه کنترل کامل این مستعمره را بهدستآورد و آن را ضمیمه آفریقای استوایی خود کرد. ویژگی حاکمیت فرانسه در چاد، عدم وجود سیاستی برای متحد کردن منطقه و نوینسازی کُند در مقایسه با سایر مستعمرات فرانسه بود.
فرانسویها در درجه اول این مستعمره را به چشم یک منبع مهم برای کار ارزان و پنبه خام میدیدند. فرانسه تولید پنبه در مقیاس بزرگ را در سال ۱۹۲۹ وارد چاد کرد. دولت استعماری در چاد از نظر نیرو و پرسنل در مضیقه بود و فقط قوم سارا در جنوب را بهطور مؤثر اداره میکرد. حضور فرانسه در شمال و شرق مسلماننشین چاد تنها اسمی بود و نظام آموزشی این مناطق تحت تأثیر این غفلت قرار گرفت.
پس از جنگ جهانی دوم، فرانسه به چاد عضویت در قلمروهای فرادریایی فرانسه اعطا کرد و به ساکنانش حق برخورداری از پارلمان و انتخاب نمایندگان مجلس ملی چاد را داد. بزرگترین حزب سیاسی آن دوره «حزب ترقی چاد» بود که در نیمه جنوبی مستعمره مستقر بود. چاد در ۱۱ اوت ۱۹۶۰ با رهبری فرانسوا تومبالبایه، از قوم سارا، به عنوان اولین رئیسجمهور خود استقلال یافت.
↑ Decalo, Samuel (1987). Historical Dictionary of Chad (2 ed.). Metuchen: The Scarecrow Press. ISBN 978-0-8108-1937-5. pp 44-45. ↑ "Welcome to Encyclopædia Britannica's Guide to Black History". Archived from the original on 6 October 2014. Retrieved 29 August 2010. {{cite web}}: Unknown parameter |encyclopedia= ignored (help)
