Η μοναστική ζωή στον μελλοντικό χώρο της Μονής του Αγίου Γεωργίου ξεκίνησε γύρω στο 420 μ.Χ. ως λαύρα,[1] με μερικούς μοναχούς που αναζήτησαν την εμπειρία των προφητών στην έρημο και εγκαταστάθηκαν γύρω από μια σπηλιά όπου πίστευαν ότι ο Ηλίας τρεφόταν από κοράκια ( 1 Βασιλέων 17:5-6 ). Οι ερημίτες που ζούσαν σε σπηλιές σε κοντινούς γκρεμούς θα συναντιούνταν στο μοναστήρι για μια εβδομαδιαία λειτουργία και γεύμα.[2]

Μεταξύ 480 και 520/530 η λαύρα αναδιοργανώθηκε ως μοναστήρι από τον Ιωάννη των Θηβών, επίσης γνωστό ως Άγιος Ιωάννης ο Χοζεβίτης, ο οποίος είχε μετακομίσει στη Συρία Παλαιστίνη από την Αίγυπτο.[1][3] Στην εποχή του ήταν αφιερωμένο στη Μητέρα του Θεού.

Το μοναστήρι έγινε σημαντικό πνευματικό κέντρο τον έκτο-έβδομο αιώνα υπό τον Άγιο Γεώργιο τον Χοζεβίτη (πέθανε περίπου το 620).[1][4] Το μοναστήρι τελικά μετονομάστηκε προς τιμήν του.

Εκείνη τη στιγμή το μοναστήρι περιείχε το αρχικό μικρό εκκλησάκι αφιερωμένο στον Άγιο Στέφανο και μια εκκλησία της Παναγίας.[1]

Καταστράφηκε το 614 από τους Πέρσες και εγκαταλείφθηκε λίγο πολύ αφού οι Πέρσες πέρασαν από την κοιλάδα και σφαγιάστηκαν οι δεκατέσσερις μοναχοί που κατοικούσαν εκεί.

Στα τέλη του 8ου αιώνα, το μοναστήρι αρχίζει να συνδέεται με τους γονείς της Αγίας Μαρίας, τους Αγίους Ιωακείμ και Άννα.[1] Ένας μοναχός από εκείνη την περίοδο αναφέρει τον «Οίκο του Ιωακείμ».

Μετά την καταστροφή του το 614 από τους Πέρσες, το μοναστήρι ξαναχτίστηκε κατά την περίοδο των Σταυροφόρων. Ο Μανουήλ Α΄ Κομνηνός έκανε κάποια αποκατάσταση το 1179 και, σύμφωνα με επιγραφή, ο Φρειδερίκος Β΄ έκανε περαιτέρω αποκαταστάσεις το 1234.[5] Αφού οι Σταυροφόροι νικήθηκαν και εκδιώχθηκαν από την περιοχή, το μοναστήρι εγκαταλείφθηκε ξανά.[6]

Το μοναστήρι αποκαταστάθηκε το 1878 και έκτοτε υπόκειται στη φροντίδα των ακόλουθων μοναχών ή ηγούμενων:

Το 1878, ένας Έλληνας μοναχός, ο Καλλίνικος, εγκαταστάθηκε στη μονή Χοζεβά και αποκατέστησε το μοναστήρι, ολοκληρώνοντας το έργο το 1901 με τη βοήθεια του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων.[7]

Ο Ρουμάνος μοναχός-ιερέας, ο πατέρας Ιωάν (Ιωάννης), γεννημένος Ίλιε Ιάκομπ το 1913, άφησε τη ρουμανική σκήτη στον ποταμό Ιορδάνη όπου ήταν ηγούμενος από το 1947 και μετακόμισε το 1952 στο Μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου μαζί με τον βοηθό και μαθητή του, τον Ιωάννη Παράγιαλα. Μετά το καλοκαίρι, οι δύο αποχώρησαν στο κοντινό σπήλαιο της Αγίας Άννας, το οποίο ο πατέρας Ιωάννης δεν άφησε ποτέ ξανά. Επηρεασμένος από ασθένεια, πέθανε μετά από επτά χρόνια, το 1960. Το 1992 ανακηρύχθηκε άγιος από το Ρουμανικό Ορθόδοξο Πατριαρχείο και το 2016 αναγνωρίστηκε επίσημα ως τέτοιος από το Ελληνικό Ορθόδοξο Πατριαρχείο Ιεροσολύμων.[8][9] Το όνομά του προστέθηκε στο επίσημο όνομα του μοναστηριού. Τα λείψανα του βρίσκονται στο παρεκκλήσι της εκκλησίας της κύριας μονής, δίπλα στα λείψανα των Αγίων Ιωάννη των Θηβών και του Γεωργίου του Χοζεβίτη. Είναι γνωστός ως Άγιος Ιωάννης (Ιάκωβος) ο Νέος, ο Ρουμάνος ή του Νεάμτ, ο Χοζεβίτης.

Ο πατέρας Γερμανός έφτασε στη Μονή Χοζεβά το 1993 και έζησε εκεί μέχρι που σκοτώθηκε από Άραβες τρομοκράτες κατά τη διάρκεια της δεύτερης Ιντιφάντα το 2001. Για πολλά χρόνια ήταν ο μοναδικός κάτοικος του μοναστηριού, του οποίου ονομαζόταν ηγούμενος το 2000.[10] Προσομοιώνοντας τους μοναχούς Ουάντι Κελτ της ύστερης αρχαιότητας, ο πατέρας Γερμανός πρόσφερε φιλοξενία στους επισκέπτες, βελτίωσε το πέτρινο μονοπάτι που χρησιμοποιούσαν οι προσκυνητές για να ανέβουν στο μοναστήρι, επισκευάστηκε τα υδραγωγεία και βελτίωσε τους κήπους και τα ελαιόδεντρα.[11][12]