ถนน Via Giulia เป็นถนนที่มีความสำคัญทางประวัติศาสตร์และสถาปัตยกรรมในกรุงโรม ประเทศอิตาลี ซึ่งไหลไปตามฝั่งซ้าย (ตะวันออก) ของแม่น้ำ Tiber จาก Piazza San Vincenzo Pallotti ใกล้ Ponte Sisto ไปยัง Piazza dell'Oro มีความยาวประมาณ 1 กิโลเมตรและเชื่อมต่อ Regola และ Ponte Rioni.

การออกแบบถนนได้รับมอบหมายในปี 1508 เพื่อ Donato Bramante โดย Pope Julius II (ร. 1503–1513) ของตระกูลเดลลา โรเวอร์ผู้มีอำนาจ และเป็นหนึ่งในโครงการวางผังเมืองที่สำคัญโครงการแรกในสมเด็จพระสันตะปาปาโรมในช่วงยุคฟื้นฟูศิลปวิทยา

ถนนที่ตั้งชื่อตามผู้อุปถัมภ์ ถูกเรียกอีกอย่างว่า Via Magistralis (สว่าง . "ถนนสายหลัก") เนื่องจากมีความสำคัญ และ Via Recta (ตามตัวอักษรว่า "ถนนตรง") เพราะ ของเค้าโครง

โครงการนี้มีจุดมุ่งหมายสามประการ: การสร้างถนนสายหลักที่แทรกอยู่ในระบบใหม่ของถนนที่ซ้อนทับบนเขาวงกตของตรอกในยุคกลางของกรุงโรม การก่อสร้างถนนขนาดใหญ่ที่ล้อมรอบด้วยอาคารอันโอ่อ่าเพื่อเป็นพยานถึงความยิ่งใหญ่ที่ได้รับการบูรณะใหม่ของคริสตจักรคาทอลิก และในที่สุด รากฐานของศูนย์กลางการบริหารและการธนาคารแห่งใหม่ใกล้นครวาติกัน ที่ประทับของพระสันตะปาปา และอยู่ห่างไกลจากใจกลางเมืองดั้งเดิมบนเนินเขาคาปิโตลิเน ซึ่งปกครองโดยครอบครัวบารอนชาวโรมันที่ต่อต้านพระสันตะปาปา

แม้จะมีการหยุดชะงักของโครงการเนื่องจาก pax romana ในปี ค.ศ. 1511 และการเสียชีวิตของสมเด็จพระสันตะปาปาในสองปีต่อมา ถนนสายใหม่ก็กลายเป็นหนึ่งในศูนย์กลางหลักของยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาในทันที ในโรม. พระราชวังและโบสถ์หลายแห่งสร้างขึ้นโดยสถาปนิกที่สำคัญที่สุดในยุคนั้น เช่น Raffaello Sanzio และ Antonio da Sangallo the Younger ซึ่งมักเลือกที่จะย้ายไปที่ถนน ตระกูลผู้สูงศักดิ์หลายตระกูลเข้าร่วมกับพวกเขา ในขณะที่ประเทศในยุโรปและรัฐในเมืองของอิตาลีเลือกที่จะสร้างโบสถ์ของพวกเขาตามถนนหรือในบริเวณใกล้เคียง

ในสมัยบาโรกกิจกรรมการก่อสร้างที่กำกับโดยสถาปนิกที่สำคัญที่สุดในยุคนั้นเช่น Francesco Borromini, Carlo Maderno และ Giacomo della Porta ยังคงดำเนินต่อไปในขณะที่ถนนสถานที่โปรดของขุนนางโรมัน กลายเป็นโรงละครของการแข่งขัน ปาร์ตี้ และขบวนพาเหรดงานรื่นเริง ในช่วงเวลานี้พระสันตะปาปาและผู้อุปถัมภ์ส่วนตัวยังคงดูแลถนนด้วยการก่อตั้งสถาบันการกุศลและจัดหาน้ำดื่มให้กับพื้นที่

ตั้งแต่กลางศตวรรษที่ 18 การเปลี่ยนใจกลางเมืองไปยังที่ราบ Campo Marzio ทำให้เกิดการยุติกิจกรรมการก่อสร้างและการละทิ้งถนนโดยขุนนาง ประชากรช่างฝีมือที่มีการประชุมเชิงปฏิบัติการเข้ามาแทนที่สิ่งเหล่านี้และ Via Giulia ใช้แง่มุมที่โดดเดี่ยวและเคร่งขรึมซึ่งจะมีลักษณะเฉพาะเป็นเวลาสองศตวรรษ ในช่วงสมัยฟาสซิสต์ โครงการก่อสร้างบางโครงการได้ทำลายความสามัคคีของถนนในส่วนส่วนกลาง และความเสียหายยังไม่ได้รับการซ่อมแซม อย่างไรก็ตาม เรื่องนี้ Via Giulia ยังคงเป็นถนนสายหนึ่งที่ร่ำรวยที่สุดในโรมในด้านศิลปะและประวัติศาสตร์ และหลังจากการเสื่อมถอยไปสองศตวรรษ ตั้งแต่ปี 1950 เป็นต้นมา ชื่อเสียงของถนนก็ได้รับการต่ออายุให้เป็นหนึ่งในสถานที่อันทรงเกียรติที่สุดของเมือง