Chociaż niektórzy historycy datują powstanie pagody na I tysiąclecie po Chr., brak na to niepodważalnych dowodów. Pierwsze dane historyczne pochodzą z początku XIX w., kiedy to pagoda znajdowała się tuż przy północnym skraju palisady otaczającej wówczas miasto. W roku 1816 przeprowadzono jej remont, złocąc stupę i odlewając dla niej wielki dzwon, który później zaginął. Świadczy to o dużym jej znaczeniu, gdyż w tym okresie setki innych pagód w Rangunie popadały w ruinę. Jeszcze w latach 50. XIX w. pagoda wiązana była nie z legendą o nacie Sule, ale z przechowywanym w niej włosem z głowy Buddy. W roku 1853, po zajęciu miasta przez Anglików, rozpoczęto przebudowę i rozbudowę Rangunu według planu Alexandra Frasera. Plan ten czynił pagodę centralnym punktem miasta. Spowodowało to natychmiastowy wzrost jej znaczenia. W tym też okresie upowszechnia się legenda nata Sule[1].
W trakcie demonstracji 8 sierpnia 1988 oraz podczas szafranowej rewolucji pagoda Sule i jej okolice były miejscem gromadzenia się demonstrantów, ale także miejscem, przed którym wojsko po raz pierwszy oddawało strzały do manifestantów[2].