Osiedle powstało około 1500 roku p.n.e. i swój największy rozkwit przeżywało około trzystu lat później, gdy liczba jego mieszkańców przekroczyła kilka tysięcy[1]. Ośrodek najprawdopodobniej pełnił głównie funkcję obrzędową, na co wskazuje brak umocnień oraz ulokowanie kamiennych budowli w centrum rozległego obszaru rolniczego. W czasie największego rozkwitu władcy miasta kontrolowali przypuszczalnie większość dorzecza Coatzacoalcos oraz północno-zachodnie rejony do gór Tuxtla[2].

Około 900 roku p.n.e. nastąpił gwałtowny upadek miasta, podczas którego zniszczonych zostało wiele budowli, rzeźb i ołtarzy. Fragmenty zniszczonych rzeźb poukładano na zboczach pobliskich wzniesień, a następnie zakopano[3]. Ocalała ludność prawdopodobnie przeniosła się w okolice ujścia rzeki Tonalá, do nowego ośrodka zwanego La Venta. Archeolodzy Michael Coe i Richard Diehl z Uniwersytetu Yale jako przyczynę upadku sugerowali początkowo wewnętrzny bunt lub podbój przez obcych najeźdźców. Po dokładniejszym jednak zbadaniu rzeźb i steli Diehl uznał, że wiele z nich przed upadkiem miasta zostało na nowo przeformowanych, więc owo „niszczenie” miało być po prostu częścią tego procesu[4].

Badania wykazały też, że mniej więcej w tym samym czasie, w którym doszło do niepokojów, nastąpiły zmiany biegu rzek. To z kolei mogło doprowadzić do zmian ekonomicznych i środowiskowych, które doprowadziły do upadku miasta[4].