Kalyan Minaret (perski/tadżycki: Minâra-i Kalân, Kalon Minor, Kalon Minaret) to minaret kompleksu meczetu Po-i-Kalyan w Bucharze w Uzbekistanie i jeden z najbardziej ważne punkty orientacyjne w mieście.

Miaret, zaprojektowany przez Bako, został zbudowany na istniejącej wcześniej konstrukcji zwanej Kalyan przez władcę Karakhanidów Mohammada Arslana Khana w 1127 roku, aby wzywać muzułmanów do modlitwy pięć razy dziennie. Wcześniejsza wieża została zawalona przed rozpoczęciem budowy, którą nazwano Kalyan, co oznacza dobrobyt, wskazujący na buddyjską lub zoroasteryjską przeszłość. Wykonany jest w formie wypalanej, ceglanej wieży o okrągłym filarze, zwężającej się ku górze. Ma 45,6 m (149,61 stopy) wysokości (48 m łącznie z czubkiem), 9 m (29,53 stopy) średnicy na dole i 6 m (19,69 stopy) nad głową.

Istnieją ceglane spiralne schody, które wiją się do środka wokół filaru prowadzącego do rotundy. Na cokole wieży przepasane są wąskie ozdobne sznurki z cegieł, które układa się zarówno na wprost, jak i ukośnie. Fryz pokryty jest niebieską glazurą z napisami.

W czasie wojny wojownicy używali minaretu jako wieży obserwacyjnej do wypatrywania wrogów.

Około sto lat po wybudowaniu wieża zrobiła takie wrażenie na Czyngis-chanie, że kazał ją ocalić, gdy wszystko wokół zostało zniszczone przez jego ludzi. Znana jest również jako Wieża Śmierci, ponieważ jeszcze na początku XX wieku kryminaliści byli mordowani przez zrzucanie ich z góry. Fitzroy Maclean, który potajemnie odwiedził miasto w 1938 roku, mówi w swoich pamiętnikach Eastern Approaches: „Przez wieki przed rokiem 1870 i ponownie w niespokojnych latach między 1917 a 1920 r. mężczyźni zostali zrzuceni na ich śmierć z delikatnie zdobionej galerii, która ją wieńczy."