Pomysł wybudowania mostu pochodzi z roku 1753. W swym zapisie testamentowym bristolski kupiec William Wick zostawił 1000 funtów w inwestycjach ze wskazówką, że jeżeli suma przekroczy 10 000 GBP, mają one być wydane na budowę kamiennego mostu łączącego Przedmieście Bristolu Clifton z wsią Leigh Woods w Somerset[1].

W roku 1829 spadek Vicka wart był już 8 tys. funtów, jednak szacunkowe koszty wybudowania kamiennego mostu w tamtym czasie przekraczały tę sumę dziesięciokrotnie. Tymczasem Parlament uchwalił ustawę, na mocy której w Bristolu miano wybudować most stalowy i wprowadzić myto celem zwrotu tej inwestycji[1]. Rozpisano konkurs na projekt mostu. Juror Thomas Telford odrzucił wszystkie projekty i próbował doprowadzić do realizacji własnego, wiszącego mostu wspartego na smukłych wieżach gotyckich[1]. Twierdził przy tym, że rozpiętość mostu nie może przekraczać 600 stóp (183 m), gdyż tyle miała jego wcześniejsza, rekordowa w owym czasie konstrukcja Menai Suspension Bridge.

Po zmianie składu jury konkursu, przyjęto projekt Isambarda Kingdom Brunela, znanego brytyjskiego architekta, konstruktora i inżyniera. Zamieszki w mieście w roku 1831 na pięć lat zatrzymały pracę nad mostem, obniżając zaufanie do atrakcyjności handlowej miasta i tym samym opłacalności budowy mostu. Prace rozpoczęto dopiero w roku 1836[2].

Prace rozpoczęto ponownie w roku 1836 i dopiero wtedy okazało się, że kapitał ze spadku Vicka, jak również profity z inwestycji były daleko niewystarczające. Do roku 1843 wybudowano kamienne wsporniki, ale fundusze wyczerpały się. Konstrukcje metalowe sprzedano do roku 1851 i wykorzystano przy budowie zaprojektowanych przez Brunela Royal Albert Bridge na linii kolejowej między Plymouth a Saltash.

Brunel zmarł w roku 1859 nie ujrzawszy mostu w końcowej postaci. Jego koledzy ze Związku Inżynierów Budownictwa (Institution of Civil Engineers ICE) zdecydowali, że budowa mostu zostanie dokończona w hołdzie wielkiemu inżynierowi i zaczęli zbierać nowe środki. W roku 1860 zburzono most zwodzony Hungerford Bridge na Tamizie, wykonany przez Brunela; łańcuchy z tego mostu nabyto dla mostu w Clifton. Zmieniono również nieco projekt konstrukcji – platforma mostu miała być szersza, wyższa i solidniejsza, niż zaprojektowana przez Brunela, ponadto zastosowano potrójny łańcuch zamiast planowanego podwójnego, pozostawiono również wieże z surowego kamienia, nie wykańczając go w uprzednio planowanym stylu egipskim. Roboty przy budowie mostu wznowiono w roku 1862 i zakończono w roku 1864.

W roku 2003 w wyniku dwóch dużych imprez odbywających się w okolicy – „Ashton Court Festival” i „International Balloon Fiesta” doszło do tak dużego przeciążenia mostu, że zamknięto go zarówno dla ruchu kołowego, jak i pieszego na następne tego typu imprezy. Tak się dzieje aż do dzisiaj[3].

26 listopada 2003 w ostatnim swym locie samolot Concorde przeleciał nad mostem przed wylądowaniu na lotnisku Filton – ten symboliczny moment miał upamiętnić rolę Bristolu w brytyjskim postępie technicznym. W kwietniu 2006 most był centralnym miejscem obchodów 200-lecia urodzin Isambarda Kingdom Brunela. W kulminacyjnym momencie z mostu wystrzelono sztuczne ognie[4].