Złoty kapelusz berliński lub złoty kapelusz berliński (niem. Berliner Goldhut) to artefakt z późnej epoki brązu wykonany z cienkiego złotego płatka. Służyła jako zewnętrzna osłona długiego, stożkowatego nakrycia głowy, prawdopodobnie z materiału organicznego. Obecnie znajduje się w Neues Museum na Wyspie Muzeów w Berlinie, w oddzielnym pomieszczeniu z rozbudowaną ekspozycją objaśniającą.

Złoty kapelusz berliński jest najlepiej zachowanym okazem spośród czterech znanych do tej pory stożkowych złotych kapeluszy z Europy epoki brązu. Z trzech pozostałych dwa znaleziono w południowych Niemczech, a jeden w zachodniej Francji. Wszystkie znaleziono w XIX i XX wieku. Powszechnie przyjmuje się, że kapelusze służyły jako insygnia bóstw lub kapłanów w kontekście kultu słońca, który, jak się wydaje, był wówczas szeroko rozpowszechniony w Europie Środkowej. Sugeruje się również, że kapelusze pełniły funkcje astronomiczne / kalendarzowe.

Złoty kapelusz Berlin został nabyty w 1996 roku przez berlińskie Museum für Vor- und Frühgeschichte jako pojedyncze znalezisko bez pochodzenia. Porównawcze badania ozdób i technik w połączeniu z datowanymi znaleziskami sugerują, że została wykonana w późnej epoce brązu, około 1000-800 pne.