Bazylika i klasztor San Francisco (hiszpański: Iglesia y Convento de San Francisco), powszechnie znany jako el San Francisco to katolicka bazylika, która stoi pośrodku historycznego centrum Quito, przed placem o tej samej nazwie. Jest to najstarsze i najważniejsze miejsce kultu religijnego w Ekwadorze. Struktura jest największym kompleksem architektonicznym w historycznych centrach całej Ameryki Południowej iz tego powodu była znana jako "El Escorial of the New World". San Francisco jest uważane za klejnot architektury kontynentalnej ze względu na mieszankę różnych stylów połączonych przez ponad 150 lat budowy. San Francisco jest częścią wpisanego na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO „Miasta Quito”.

Na jego trzy i pół hektarowej powierzchni zbudowano trzynaście krużganków (sześć z nich wielkiej wielkości), trzy świątynie, duże Atrium, dodając około 40 000 metrów kwadratowych konstrukcji. Obecnie prowadzone są tam liczne działania: konwentualne i zakonne, opieka publiczna w sferze zdrowia, komunikacji, edukacji i inne o charakterze ludowym, które podtrzymują aktywność budynku.

Wewnątrz kościoła znajduje się ponad 3500 dzieł sztuki kolonialnej, o wielu manifestacjach artystycznych i różnorodnych technikach, zwłaszcza tych odpowiadających Kolonialnej Szkole Sztuki Quito, która narodziła się właśnie w tym miejscu. Posiada również bibliotekę franciszkańską, opisaną w XVII wieku jako najlepszą w Wicekrólestwie Peru.

Kompleks poprzedzony jest placem Plaza de San Francisco, który przez lata zaopatrywał miasto w wodę z centralnej fontanny i pełnił funkcję popularnego rynku, przestrzeni dla koncentracji militarnych i politycznych oraz miejsce spotkań i rekreacji towarzyskiej. Wklęsło-wypukłe schody łączące plac z atrium, które podkreślają manierystyczno-barokową fasadę głównego budynku, mają duże znaczenie architektoniczne w obu Amerykach kolonialnych.