Het Fort van Van (Armeens: Վանի Բերդ, ook bekend als Van Citadel; Koerdisch: Kela Wanê; Turks: Van Kalesi) is een massief stenen fort gebouwd door het oude koninkrijk Urartu tijdens de 9e tot 7e eeuw voor Christus, en is het grootste voorbeeld in zijn soort. Het kijkt uit over de ruïnes van Tushpa, de oude Urartiaanse hoofdstad in de 9e eeuw, die gecentreerd was op de steile rotswand waar het fort nu staat. Een aantal soortgelijke vestingwerken werden gebouwd in het hele Urartiaanse koninkrijk, meestal uitgehouwen in hellingen en ontsluitingen op plaatsen waar het huidige Armenië, Turkije en Iran samenkomen. Opeenvolgende groepen zoals de Meden, Achaemeniden, Armeniërs, Parthen, Romeinen, Sassanidische Perzen, Byzantijnen, Arabieren, Seltsjoeken, Safavids, Afsharids, Ottomanen en Russen controleerden elk op een of ander moment het fort. Het oude fort ligt net ten westen van Van en ten oosten van Lake Van in de provincie Van in Turkije.

Silva Tipple New Lake leidde in 1938-40 een Amerikaanse expeditie naar de ruïnes. De meeste vondsten en veldgegevens zijn verloren gegaan bij het zinken van de S.S. Athenia in 1940.

De onderste delen van de muren van Van Citadel waren opgetrokken uit ongemetseld basalt, de rest uit leemstenen.

Dergelijke forten werden gebruikt voor regionale controle, in plaats van als verdediging tegen buitenlandse legers. De ruïnes van dit fort liggen buiten de moderne stad Van, waar ze muren ondersteunen die in het middeleeuwse tijdperk zijn gebouwd.