De geschiedenis en de ontwikkeling van Tsjiatoera als stad is verbonden met de vondst van mangaanerts in de jaren 1870. De ontginning hiervan begon in 1879 op initiatief van de dichter Akaki Tsereteli. De grote hoeveelheden mangaan in de grond noopten Tsereteli zich te wenden tot buitenlandse bedrijven, nadat hij eerst had geprobeerd op eigen kracht de exploitatie op te zetten.[1] In 1880 werkten er nog minder dan 100 arbeiders, in 1887 was dat al ruim 1100, in 1900 ruim 3700 en in 1913 ongeveer 12.000.

In de eerste jaren vond het vervoer van het erts over de weg plaats naar Sjorapani, het dichtstbijzijnde spoorwegstation. In 1891 begon de bouw van een smalspoorlijn vanaf Sjorapani door de Kvirila-kloof naar Tsjiatoera, die in 1895 gereed kwam.[2] Daarna werd de productie snel opgevoerd en werd het mangaan geëxporteerd naar Engeland, Nederland, de Verenigde Staten, België, en andere Europese landen. Slechts een kleine hoeveelheid ging naar Rusland. Aan het eind van de 19e eeuw had het mangaan uit Tsjiatoera een dominante positie op de wereldmarkt veroverd met een aandeel van 50%.[3]

In het revolutiejaar 1905 was Tsjiatoera een van de Georgische centra van arbeidersrevolte en waren er vele stakingen.[4] De Eerste Wereldoorlog, Russische Revolutie en de Democratische Republiek Georgië brachten nog meer haperingen in de productie.

De industrialiering in de Sovjet-Unie bracht een nieuwe impuls aan de mangaanwinning. Het Eerste Vijfjarenplan voorzag in de bouw van een grote ijzerlegeringfabriek in Zestafoni, aan de hoofdspoorlijn niet ver van Sjorapani. Om het vervoer naar deze fabriek efficiënter te maken, werd in deze periode de smalspoorlijn tussen Sjorapani en Tsjiatoera omgebouwd naar breedspoor, spoorbreedte van de hoofdspoorlijn.[5] De ijzerlegeringfabriek in Zestafoni was belangrijk voor de Russische defensie-industrie tijdens de Tweede Wereldoorlog. Metallurgen van de Zestafonifabriek beheersten voor het eerst in de Sovjet-Unie de productie van elektrolytisch mangaan, wat nodig was voor pantserstaal.[6]

De diepe vallei van de Kvirila waarin de woningen zijn gelegen maakt dat het hoogteverschil met de mijnen in de heuvels substantieel is. De mijnwerkers verloren elke dag veel tijd met de reis naar de mijnen. Daarom werd vanaf 1954 een uitgebreid netwerk van kabelliften uitgebouwd. Tsjiatoera was de eerste stad in de Sovjet-Unie die zulke passagierskabelbanen kreeg.[7][8] Van deze meer dan een halve eeuw oude kabelbanen zijn er in de 21e eeuw nog ongeveer een tiental over.[9] In 2021 werden vier van deze kabelbanen gerenoveerd door het Franse Poma,[10] die nieuwe gondels installeerde en nieuwe stations liet bouwen.[11]