De Jeita Grotto (Arabisch: مغارة جعيتا) is een systeem van twee afzonderlijke, maar onderling verbonden, karstische kalksteengrotten die een totale lengte van bijna 9 kilometer (5,6 mijl). De grotten bevinden zich in de Nahr al-Kalb-vallei in de plaats Jeita, 18 kilometer (11 mijl) ten noorden van de Libanese hoofdstad Beiroet. Hoewel bewoond in de prehistorie, werd de onderste grot pas in 1836 herontdekt door dominee William Thomson; het kan alleen per boot worden bezocht, omdat het een ondergrondse rivier kanaliseert die vers drinkwater levert aan meer dan een miljoen Libanezen.

In 1958 ontdekten Libanese speleologen de bovenste galerijen 60 meter (200 voet) boven de onderste grot die zijn ondergebracht met een toegangstunnel en een reeks loopbruggen om toeristen veilige toegang te bieden zonder het natuurlijke landschap te verstoren. De bovenste galerijen herbergen 's werelds grootste bekende stalactiet. De galerijen zijn samengesteld uit een reeks kamers waarvan de grootste piekt op een hoogte van 12 meter (39 ft).

Behalve dat het een Libanees nationaal symbool en een toeristische topbestemming is, speelt de Jeita-grot een belangrijke sociale, economische en culturele rol in het land. Het was een van de 14 beste finalisten in de wedstrijd New 7 Wonders of Nature.