Groß St. Martin
( Grote Sint-Martinuskerk )De Grote Sint-Martinus (Duits: Groß Sankt Martin) is een van de twaalf grote romaanse kerken in het centrum van de Duitse stad Keulen. De kerk wordt nauw omzoomd door in historische stijl gebouwde woon- en winkelgebouwen uit de jaren 70 en 80. De drie-schepige basiliek met zijn klaverbladvormige oostelijk koor en vierkante vieringtoren met vier hoektorentjes is een van de markantste gebouwen in het Keulse stadspanorama van de linkeroever van de Rijn.
De funderingen van de kerk rusten op de overblijfselen van een Romeins gebouw dat ooit stond op een voormalig eiland in de Rijn. Meerdere eeuwen was de kerk een stiftskerk van een Benedictijnse abdij. Na de secularisatie in de 19e eeuw werd de kerk in gebruik genomen als parochiekerk. Luchtaanvallen op Keulen tijdens de Tweede Wereldoorlog richtten zware verwoestingen aan de kerk aan. De toren werd in 1965 herbouwd. Tot 1985 duurden de restauratiewerkzaamheden, 40 jaren na afloop van de oorlog werd de kerk opnieuw g...Lees meer
De Grote Sint-Martinus (Duits: Groß Sankt Martin) is een van de twaalf grote romaanse kerken in het centrum van de Duitse stad Keulen. De kerk wordt nauw omzoomd door in historische stijl gebouwde woon- en winkelgebouwen uit de jaren 70 en 80. De drie-schepige basiliek met zijn klaverbladvormige oostelijk koor en vierkante vieringtoren met vier hoektorentjes is een van de markantste gebouwen in het Keulse stadspanorama van de linkeroever van de Rijn.
De funderingen van de kerk rusten op de overblijfselen van een Romeins gebouw dat ooit stond op een voormalig eiland in de Rijn. Meerdere eeuwen was de kerk een stiftskerk van een Benedictijnse abdij. Na de secularisatie in de 19e eeuw werd de kerk in gebruik genomen als parochiekerk. Luchtaanvallen op Keulen tijdens de Tweede Wereldoorlog richtten zware verwoestingen aan de kerk aan. De toren werd in 1965 herbouwd. Tot 1985 duurden de restauratiewerkzaamheden, 40 jaren na afloop van de oorlog werd de kerk opnieuw gewijd.
Sinds 2009 wordt de Grote Sint-Martinus als kloosterkerk gebruikt door de Gemeenschap van Jeruzalem en is de kerk voor gelovigen en bezoekers geopend. In de nieuw gecreëerde crypte kunnen bezoekers opgravingen uit de Romeinse tijd bezichtigen.
Door de toevoeging "Grote" wordt de basiliek van de aanmerkelijk kleinere en mogelijk ook oudere, eveneens aan de heilige Martinus gewijde, marktkerk onderscheiden. Van deze kerk, die bekendstaat onder de naam Kleine Sint-Martinus (Duits: Klein Sankt Martin), bleef slechts de toren behouden.
Het gebied rond de kerk behoorde bij het Romeinse Keulen (Colonia Claudia Ara Agrippinensium) en was oorspronkelijk een stroomopwaarts gelegen eiland in de Rijn ten oosten van het praetorium. De geschiedenis van de Grote Sint-Martinus is nauw verbonden met de geschiedenis van de bijbehorende Benedictijner abdij. Uit de tijd van de oprichting van stift en kerk zijn slechts weinig documenten overgeleverd, waardoor de bevindingen met betrekking tot de bouw hoofdzakelijk steunen op archeologisch onderzoek en kunsthistorische overwegingen. Mogelijk stond reeds in de 7e eeuw een kapel op de plek. De stichting van het klooster en de kerk in de Frankische tijd is weliswaar niet bewijsbaar, maar wordt vermoed op grond van het patrocinium van de kerk; Martinus van Tours was in die periode de meest populaire heilige en de meeste kerken onder diens patrocinium werden in de periode van de 7e - 9e eeuw gebouwd.
Een betrouwbare bron is de Lorscher Codex. Deze vermeldt de stichting van de kerk ter ere van Sint-Martinus als koorherensticht door de Keulse aartsbisschop Bruno de Grote. Aartsbisschop Bruno vermeldde de Martinuskerk ook in zijn testament en schonk de kerk nog tijdens zijn leven een relikwie van Sint-Elifius, de tweede patroonheilige van de kerk.
Zeker is ook dat onder aartsbisschop Everger (985-999) Ierse benedictijnen het stift bewoonden, waarmee het een zogenaamd "Schottenklooster" was geworden. In de 11e eeuw werd de Ieren langzamerhand vervangen door inheemse monniken. Aartsbisschop Pilgrim stond afwijzend tegenover buitenlandse monniken en zou hebben bijgedragen aan hun aflossing.
Reactie toevoegen