Castell Coch (Welsh uitspraak: [ˈkastɛɬ koːχ]; Welsh voor 'Rood kasteel') is een 19e-eeuws neogotisch kasteel gebouwd boven het dorp Tongwynlais in Zuid-Wales. Het eerste kasteel op de site werd na 1081 door de Noormannen gebouwd om de pas veroverde stad Cardiff te beschermen en de route langs de Taff Gorge te controleren. Kort daarna verlaten, werd de aarden motte van het kasteel hergebruikt door Gilbert de Clare als basis voor een nieuw stenen fort, dat hij tussen 1267 en 1277 bouwde om zijn pas geannexeerde land in Wales te beheersen. Dit kasteel is mogelijk verwoest tijdens de inheemse Welshe opstand van 1314. In 1760 werden de kasteelruïnes aangekocht door John Stuart, 3de graaf van Bute, als onderdeel van een huwelijksregeling die de familie enorme landgoederen in Zuid-Wales bracht.

John Crichton-Stuart, 3de Markies van Bute, erfde het kasteel in 1848. Een van de rijkste mannen van Groot-Brittannië, met interesse in architectuur en antiquarische studies, nam de architect William Burges in dienst om het kasteel te herbouwen, "als een buitenverblijf voor incidentele bewoning in de zomer", waarbij de middeleeuwse overblijfselen als basis voor het ontwerp zijn gebruikt. Burges herbouwde de buitenkant van het kasteel tussen 1875 en 1879, voordat hij naar het interieur ging; hij stierf in 1881 en het werk werd voltooid door het resterende team van Burges in 1891. Bute introduceerde de commerciële wijnbouw opnieuw in Groot-Brittannië, plantte een wijngaard net onder het kasteel, en de wijnproductie ging door tot de Eerste Wereldoorlog. Hij maakte weinig gebruik van zijn nieuwe toevluchtsoord en in 1950 plaatste zijn kleinzoon, de 5e Markies van Bute, het onder de hoede van de staat. Het wordt nu beheerd door het Welshe erfgoedagentschap Cadw.

De uiterlijke kenmerken van Castell Coch en de hoog-victoriaanse interieurs brachten de historicus David McLees ertoe het te omschrijven als "een van de grootste Victoriaanse triomfen van architecturale compositie". De buitenkant, gebaseerd op 19e-eeuwse studies door de antiquair George Clark, is relatief authentiek van stijl, hoewel de drie stenen torens door Burges werden aangepast om een u200bu200bdramatisch silhouet te presenteren, qua ontwerp dichter bij Europese kastelen zoals Chillon dan inheemse Britse vestingwerken . De interieurs waren uitbundig gedecoreerd, met speciaal ontworpen meubels en accessoires; de ontwerpen omvatten uitgebreid gebruik van symboliek op basis van klassieke en legendarische thema's. Joseph Mordaunt Crook schreef dat het kasteel "de geleerde droomwereld vertegenwoordigde van een groot beschermheer en zijn favoriete architect, die uit een puinhoop een sprookjeskasteel herschepte dat bijna uit de marges van een middeleeuws manuscript lijkt te zijn ontstaan." p>

De omliggende beukenbossen van Castell Coch bevatten zeldzame plantensoorten en ongebruikelijke geologische kenmerken en worden beschermd als een gebied van bijzonder wetenschappelijk belang.