Τα πρώτα σημάδια κατοχής του λόφου μας πηγαίνουν πίσω στην αρχαιότητα. Οι Ρωμαίοι χρειάζονταν ένα σημείο για να παρακολουθούν τον δρόμο προς τη Γερμανία και βρήκαν έναν λόφο στη Ρονσάν (Ronchamp) για να εγκατασταθούν. Στις αρχές του χριστιανικού Ευαγγελισμού, τον 4ο αιώνα μ.Χ., ένας γοτθικός ναός αφιερωμένος στην Παρθένο Μαρία αντικατέστησε έναν παγανιστικό βωμό που ήταν κτισμένος μέχρι τότε στην κορυφή του λόφου. Κατά τον Μεσαίωνα, η ενοριακή εκκλησία της Ρονσάν και των γύρω χωριών αφιερώθηκε στην "Παναγία του Σεπτέμβρη", γιορτάζοντας εκεί κάθε χρόνο στις 8 Σεπτέμβρη τη γέννηση της Παρθένου. Τον 18ο αιώνα η ανοικοδόμηση μιας νέας εκκλησίας στο κέντρο του χωριού μετέτρεψε τον ναό στην κορυφή του λόφου σε ένα απλό παρεκκλήσι για προσκύνημα, το οποίο για αυτόν τον λόγο κι ύστερα ονομάστηκε "Chapelle Notre-Dame du Haut" (ελεύθερη μετάφραση: "το παρεκκλήσι της Κυρίας μας των κορφών"). Εν μέσω της γαλλικής επανάστασης, το παρεκκλήσι πουλήθηκε ως εθνική περιουσία, όμως τέσσερις μεγάλες οικογένειες της Ρονσάν αποφάσισαν να το αγοράσουν το 1799 προκειμένου να επαναφέρουν τη μοναδική θεία επιρροή του στον κόσμο. Από τότε, αποτελεί κομμάτι ιδιωτικής περιουσίας υπό την επιμέλεια και της Μητρόπολης της Μπεζανσόν (Besançon), η οποία επιλέγει και διορίζει ιερέα έναν από τους ιερείς της Ρονσάν.

Τον 19ο αιώνα, ο επίσκοπος της Μπεζανσόν αναλαμβάνει να ομορφύνει και να μεγαλώσει το μέχρι τότε κτίσμα. Το 1913, πυρκαγιά ξεσπά στην κορυφή του λόφου και καταφέρνει να καταστρέψει μεγάλο μέρος του παρεκκλησιού. Το 1920 ανακαινίζεται. Ωστόσο, τον Σεπτέμβρη του 1944 εν καιρώ Β' Παγκοσμίου Πολέμου, ο ναός υπέστη μεγάλες καταστροφές από βομβαρδισμούς, κατά τους απελευθερωτικούς αγώνες, με αποτέλεσμα την ολοκληρωτική του ισοπέδωση.

Το 1949, μια κρατική εταιρεία, την οποία είχαν προσλάβει απόγονοι των οικογενειών, που 150 χρόνια πριν είχαν αγοράσει το ιερό κτίσμα, έδωσε τη λύση για την ανοικοδόμηση του παρεκκλησιού. Με την υποστήριξη και την πρόταση της Μητροπολιτικής Επιτροπής Ιερών Τεχνών της Μπεζανσόν, την οποία συγκροτούσαν πρόσωπα όπως ο Φρανσουά Μάθιου (Fransois Mathew), ερευνητής ιστορικών μνημείων, και ο Αμπότ Λουσιέ Λεντιού (Abbot Lucien Leduer), η εταιρεία καλεί τον Λε Κορμπυζιέ, τον μόνο ικανό αρχιτέκτονα να ανακτήσει ένα νέο πνεύμα στη σύγχρονη ιερή αρχιτεκτονική της εποχής. Την άνοιξη του 1950, ο Λε Κορμπυζιέ, ενθαρρυμένος από τη φίλη του Μαρίς Ζαρντό (Maurice Jardot) και παρ' όλη την απροθυμία του, επισκέπτεται τον λόφο και τον ερωτεύεται. Το γύρω περιβάλλον του λόφου, η ποικιλομορφία του εδάφους καθώς κι η ιστορία του τον παρασύρουν, ερεθίζοντας τις σκέψεις και τα αισθήματα του για ένα νέο ιερό παρεκκλήσι. Ο Φρανσουά κι ο Λουσιέ είναι τώρα έτοιμοι να τον πείσουν. Έτσι λοιπόν, στις 4 Απριλίου του 1954 ξεκινά η ανοικοδόμηση του νέου ιερού ναού και την 25η Ιουνίου του 1955 το νέο παρεκκλήσι της Notre-Dame du Haut εγκαινιάζεται, παρουσία του ίδιου του Λε Κορμπυζιέ.

"I wanted to create a place of silence, prayer, peace, inner joy." ("Ήθελα να δημιουργήσω έναν χώρο ηρεμίας, προσευχής, ειρήνης, εσωτερικής χαράς.") λέει χαρακτηριστικά ο Λε Κορμπυζιέ κατά την ομιλία του στα εγκαίνια του νέου ιερού.

Το 1954 ο Le Corbusier ζήτησε -μάταια- από τον Edgar Varese, να συνθέσει ένα κατάλληλο κομμάτι μουσικής για το κτίριο.