Το Χρυσό Καπέλο του Βερολίνου ή Χρυσό Καπέλο του Βερολίνου (γερμανικά: Berliner Goldhut) είναι ένα τεχνούργημα της Ύστερης Εποχής του Χαλκού από λεπτό φύλλο χρυσού. Χρησίμευε ως εξωτερικό κάλυμμα σε μακρύ κωνικό κάλυμμα κεφαλής, πιθανότατα από οργανικό υλικό. Τώρα βρίσκεται στο Μουσείο Neues στο νησί των μουσείων στο Βερολίνο, σε μια αίθουσα από μόνη της με μια περίτεχνη επεξηγηματική έκθεση.

Το χρυσό καπέλο του Βερολίνου είναι το καλύτερα διατηρημένο δείγμα ανάμεσα στα τέσσερα γνωστά κωνικά χρυσά καπέλα από την Ευρώπη της Εποχής του Χαλκού μέχρι στιγμής. Από τα άλλα τρία, δύο βρέθηκαν στη νότια Γερμανία και ένα στη δυτική Γαλλία. Όλα βρέθηκαν τον 19ο και τον 20ο αιώνα. Γενικά θεωρείται ότι τα καπέλα χρησίμευαν ως διακριτικά θεοτήτων ή ιερέων στο πλαίσιο μιας λατρείας του ήλιου που φαίνεται να ήταν ευρέως διαδεδομένη στην Κεντρική Ευρώπη εκείνη την εποχή. Τα καπέλα προτείνεται επίσης να έχουν εξυπηρετήσει αστρονομικές/ημερολογιακές λειτουργίες.

Το χρυσό καπέλο του Βερολίνου αποκτήθηκε το 1996 από το Museum für Vor- und Frühgeschichte του Βερολίνου ως μεμονωμένο εύρημα χωρίς προέλευση. Μια συγκριτική μελέτη των διακοσμήσεων και των τεχνικών σε συνδυασμό με χρονολογημένα ευρήματα υποδηλώνει ότι κατασκευάστηκε στην Ύστερη Εποχή του Χαλκού, περίπου 1.000 έως 800 π.Χ.