ท่าเรือ Southend เป็นสถานที่สำคัญในเมือง Southend-on-Sea เมือง Essex สหราชอาณาจักร มีความยาว 2.16 กิโลเมตร (1.34 ไมล์) เข้าสู่ปากแม่น้ำเทมส์ ถือเป็นท่าเรือสำราญที่ยาวที่สุดในโลก ร่างพระราชบัญญัติสร้างท่าเรือใหม่ทดแทนท่าเทียบเรือไม้เดิมได้รับพระราชทานในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2372 โดยเริ่มก่อสร้างในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2372 ท่าเรือไม้ถูกแทนที่ด้วยท่าเรือเหล็กซึ่งเปิดให้ประชาชนทั่วไปเข้าชมในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2432 ทางรถไฟท่าเรือเซาท์เอนด์ เปิดให้บริการในช่วงต้นทศวรรษ 1890 เป็นทางรถไฟสายแรกในประเทศ

ท่าเรือแห่งนี้มีบทบาทในช่วงสงครามโลกทั้ง 2 ครั้ง เช่น ในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 1 เมื่อเรือที่เก็บเชลยศึกชาวเยอรมันจอดอยู่ที่หัวท่าเรือ ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ท่าเรือนี้ถูกยึดครองโดยกองทัพเรือ และเปลี่ยนชื่อเป็น HMS Leigh โดยปิดให้บริการในเดือนกันยายน พ.ศ. 2482 หลังสงคราม ผู้คนประมาณ 6 ล้านคนมาเยี่ยมชมท่าเรือในปี พ.ศ. 2492 เกินกว่าจำนวนนักท่องเที่ยวก่อนสงคราม โดยมีสถานที่ท่องเที่ยวใหม่ๆ ที่เปิดให้บริการในช่วงทศวรรษ 1950 ช่วงเวลาแห่งความตกต่ำเริ่มขึ้นในช่วงทศวรรษปี 1970 โดยโครงสร้างทรุดโทรมลงจนทำให้สภาต้องประกาศแผนการปิดในปี 1980 หลังจากการประท้วง ท่าเรือยังคงเปิดอยู่ และในปี 1983 เงินช่วยเหลือก็อนุญาตให้มีการปรับปรุงซ่อมแซมได้ รวมถึงทางรถไฟบริเวณท่าเรือแห่งใหม่ เปิดในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2529 โดยเจ้าหญิงแอนน์

ท่าเรือเคยประสบเหตุเพลิงไหม้หลายครั้ง โดยเฉพาะในปี พ.ศ. 2502, 2519, 2538 และ 2548 และเกิดเพลิงไหม้อีกครั้งในปี พ.ศ. 2519 อีกครั้งในอีกหนึ่งปีต่อมา ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่ท่าเรือทรุดโทรมลงและส่งผลให้ท่าเรือเกิดเพลิงไหม้ การปิดทางรถไฟ ในปี พ.ศ. 2538 เพลิงไหม้ทำให้เกิดความเสียหายอย่างมากจนต้องสร้างดาดฟ้าใหม่ เพียงสิบปีต่อมาในปี พ.ศ. 2548 ไฟไหม้อีกครั้งได้ทำลายแผ่นไม้ไปมาก และสร้างความเสียหายอย่างมากต่อหัวเสาเก่าและโครงสร้างโดยรอบ

เซอร์ จอห์น เบตเจมัน กวีและผู้ประกาศข่าวชาวอังกฤษ เคยกล่าวไว้ว่า "ท่าเรือคือเซาธ์เอนด์ เซาธ์เอนด์คือท่าเรือ" ท่าเรือเป็นอาคารที่ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นเกรด II