สะพานข้ามอ่าวซานฟรานซิสโก–โอ๊กแลนด์ (อังกฤษ: San Francisco–Oakland Bay Bridge) หรือที่รู้จักกันในชื่อ สะพานอ่าว (Bay Bridge) เป็นสะพานข้ามอ่าวซานฟรานซิสโก รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา เชื่อมระหว่างเมืองซานฟรานซิสโกและโอ๊กแลนด์ เป็นส่วนหนึ่งของทางหลวงระหว่างรัฐหมายเลข 80 (Interstate 80) มีจำนวนรถยนต์วิ่งผ่านประมาณ 260,000 คันต่อวัน และเป็นหนึ่งในสะพานที่มีช่วงยาวที่สุดในสหรัฐอเมริกา

สะพานเก็บค่าผ่านทางแห่งนี้ถือกำเนิดขึ้นตั้งแต่ยุคตื่นทองของแคลิฟอร์เนีย โดย "จักรพรรดิ" โจชัว นอร์ตัน มีชื่อเสียงในการสนับสนุนการสร้างสะพานแห่งนี้ แต่การก่อสร้างไม่ได้เริ่มต้นจนกระทั่งปี ค.ศ. 1933 สะพานนี้ออกแบบโดยชาลส์ เอช. เพอร์เซลล์ (Charles H. Purcell) และก่อสร้างโดยบริษัทอเมริกันบริดจ์ (American Bridge Company) เริ่มก่อสร้างในวันที่ 8 กรกฎาคม ค.ศ. 1933 และเปิดใช้งานอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 12 พฤศจิกายน ค.ศ. 1936 หกเดือนก่อนสะพานโกลเดนเกตจะสร้างเสร็จ

เดิมทีสะพานชั้นบนใช้สำหรับรถยนต์เท่านั้น ส่วนชั้นล่างใช้สำหรับรถบรรทุก รถยนต์ รถโดยสาร และรถไฟประจำทาง หลังจากบริษัทรถไฟคีย์ซิสเต็ม (Key System) ยกเลิกบริการรถไฟในวันที่ 20 เมษายน ค.ศ. 1958 สะพานชั้นล่างจึงถูกปรับเปลี่ยนเป็นทางสำหรับรถยนต์ทั้งหมด ต่อมาในวันที่ 12 ตุลาคม ค.ศ. 1963 ระบบการจราจรได้รับการปรับปรุงใหม่ให้เป็นแบบทิศทางเดียวในแต่ละชั้น โดยชั้นบนเป็นขาเข้าเมืองซานฟรานซิสโก ส่วนชั้นล่างเป็นขาออกไปยังเมืองโอ๊กแลนด์ โดยอนุญาตให้รถบรรทุกและรถโดยสารสามารถวิ่งบนถนนชั้นบนได้ ในปี ค.ศ. 1986 สะพานแห่งนี้ได้รับการอุทิศอย่างไม่เป็นทางการให้กับเจมส์ รอล์ฟ อดีตผู้ว่าการรัฐแคลิฟอร์เนีย

สะพานแบ่งเป็น 2 ช่วง และมีความยาวเท่ากันโดยประมาณ:

• ช่วงตะวันตก เป็นส่วนที่เก่ากว่า เป็นสะพานแขวนสองชั้น มีชื่ออย่างเป็นทางการว่า สะพานวิลลี แอล. บราวน์ จูเนียร์ (Willie L. Brown Jr. Bridge) ตั้งชื่อเพื่อเป็นเกียรติแก่ วิลลี แอล. บราวน์ จูเนียร์ อดีตนายกเทศมนตรีซานฟรานซิสโกและประธานสภาผู้แทนราษฎรรัฐแคลิฟอร์เนีย เชื่อมระหว่างตัวเมืองซานฟรานซิสโกกับเกาะเยอร์บาบเวนา ช่องทางจราจรฝั่งตะวันตก (ขาเข้า) จะอยู่บนชั้นบน ส่วนช่องทางจราจรฝั่งตะวันออก (ขาออก) อยู่บนชั้นล่าง

• ช่วงตะวันออก เป็นส่วนที่ใหม่กว่า เชื่อมระหว่างเกาะเยอร์บาบเวนากับเมืองโอ๊กแลนด์ สะพานเดิมนั้นมีช่วงที่ยาวที่สุดเป็นสะพานแบบคานยื่น (cantilever bridge)

ในช่วงที่เกิดแผ่นดินไหวโลมาพรีเอตาเมื่อปี ค.ศ. 1989 ส่วนหนึ่งของพื้นถนนชั้นบนของสะพานช่วงตะวันตกได้พังทลายลงมาทับชั้นล่าง ส่งผลให้สะพานปิดใช้งานเป็นเวลา 1 เดือน การสร้างสะพานช่วงตะวันออกใหม่ในรูปแบบทางยกระดับ (causeway) เชื่อมต่อกับสะพานแขวนแบบยึดตัวเอง (self-anchored suspension bridge) ที่ถูกออกแบบให้มีความปลอดภัยจากแผ่นดินไหวมากกว่าเริ่มขึ้นในปี ค.ศ. 2002 โดยเปิดใช้งานสะพานส่วนใหม่นี้เมื่อวันที่ 2 กันยายน ค.ศ. 2013 ด้วยงบประมาณกว่า 6,500 ล้านดอลลาร์สหรัฐ

สะพานใหม่มีความแตกต่างจากสะพานช่วงตะวันตกและช่วงตะวันออกเดิม โดยสะพานช่วงตะวันออกใหม่นี้เป็นสะพานชั้นเดียวที่รองรับช่องทางจราจรทั้งขาเข้าและขาออก การรื้อถอนสะพานช่วงตะวันออกเดิมเสร็จสมบูรณ์เมื่อวันที่ 8 กันยายน ค.ศ. 2018