กลุ่มภูเขาไฟ อิเจน เป็นกลุ่มของภูเขาไฟที่ประกอบขึ้นบนพรมแดนระหว่างเขตการปกครอง Banyuwangi และเขตการปกครอง Bondowoso ของเกาะชวาตะวันออก ประเทศอินโดนีเซีย เป็นที่รู้จักจากไฟสีน้ำเงิน ทะเลสาบปล่องภูเขาไฟที่เป็นกรด และการทำเหมืองกำมะถันที่ใช้แรงงานมาก

มันอยู่ภายในแคลดีราอีเจนที่ใหญ่กว่าซึ่งมีชื่อเดียวกัน ซึ่งกว้างประมาณ 20 กิโลเมตร (12 ไมล์) ภูเขาไฟ Stratovolcano Gunung Merapi เป็นจุดสูงสุดของกลุ่มภูเขาไฟดังกล่าว ชื่อ "Gunung Merapi" หมายถึง 'ภูเขาเพลิง' ในภาษาชาวอินโดนีเซีย ภูเขาเมราปีในชวาตอนกลางและมาราปีในสุมาตรามีรากศัพท์เดียวกัน

ทางตะวันตกของ Gunung Merapi คือภูเขาไฟ Ijen ซึ่งมีทะเลสาบปากปล่องภูเขาไฟสีฟ้าครามกว้าง 1 กิโลเมตร (0.62 ไมล์) ทะเลสาบแห่งนี้เป็นที่ตั้งของการทำเหมืองกำมะถันที่ใช้แรงงานเข้มข้น ซึ่งตะกร้ากำมะถันที่บรรทุกด้วยมือจะถูกหิ้วขึ้นมาจากพื้นปล่องภูเขาไฟ งานนี้ได้รับค่าตอบแทนที่ดีเมื่อพิจารณาจากค่าครองชีพในพื้นที่ แต่ก็ลำบากมาก คนงานมีรายได้ประมาณ 13 ดอลลาร์สหรัฐฯ ต่อวัน และเมื่อออกจากปากปล่องภูเขาไฟแล้ว ยังต้องแบกกำมะถันจำนวนมากประมาณ 3 กิโลเมตรไปยังหุบเขาพัลทูดิงที่อยู่ใกล้เคียงเพื่อรับเงิน

กรวยหลังสมรภูมิและภูเขาไฟอื่นๆ อีกมากมาย หลุมอุกกาบาตตั้งอยู่ภายในสมรภูมิหรือตามขอบของมัน กรวยหลังสมรภูมิที่มีความเข้มข้นมากที่สุดไหลไปทางตะวันออก-ตะวันตก พาดผ่านด้านใต้ของสมรภูมิ ปล่องภูเขาไฟที่ยังคุกรุ่นอยู่ที่ Kawah Ijen มีเส้นผ่านศูนย์กลาง 722 เมตร (2,369 ฟุต) และพื้นที่ผิว 0.41 ตร.กม. (0.16 ตร.ไมล์) ความลึก 200 เมตร (660 ฟุต) และมีปริมาตร 36 ลูกบาศก์เฮกโตเมตร (29,000 เอเคอร์⋅ฟุต)

ทะเลสาบแห่งนี้ได้รับการยอมรับว่าเป็นทะเลสาบปล่องภูเขาไฟที่มีความเป็นกรดสูงที่ใหญ่ที่สุดในโลก นอกจากนี้ยังเป็นแหล่งต้นน้ำของแม่น้ำบันยุพาหิต ส่งผลให้น้ำในแม่น้ำมีความเป็นกรดสูงและอุดมด้วยโลหะ ซึ่งส่งผลเสียอย่างมากต่อระบบนิเวศของแม่น้ำด้านท้ายน้ำ ระหว่างการสำรวจทางวิทยาศาสตร์ในปี 2544 วัดค่า pH ของทะเลสาบได้ที่ <0.3 ในวันที่ 14–15 กรกฎาคม พ.ศ. 2551 นักสำรวจ George Kourounis นำเรือยางลำเล็กออกไปที่ทะเลสาบน้ำกรดเพื่อวัดค่าความเป็นกรด วัดค่า pH ของน้ำที่ขอบทะเลสาบได้ 0.5 และกลางทะเลสาบได้ 0.13 เนื่องจากมีกรดซัลฟิวริกเข้มข้นสูง