ถ้ำ Barabar Hill Caves (Hindi बराबर, Barābar) เป็นถ้ำหินตัดที่เก่าแก่ที่สุดที่ยังหลงเหลืออยู่ในอินเดีย มีอายุตั้งแต่อาณาจักร Maurya (322–185 ปีก่อนคริสตกาล) บางแห่งมีจารึก Ashokan ตั้งอยู่ในเขต Makhdumpur ของเขต Jehanabad รัฐพิหาร ประเทศอินเดีย ห่างจาก Gaya ไปทางเหนือ 24 กม. (15 ไมล์)

ถ้ำเหล่านี้ตั้งอยู่บนเนินเขาแฝดของ Barabar (สี่ถ้ำ) และ Nagarjuni (สามถ้ำ); ถ้ำบนเนินเขา Nagarjuni ที่อยู่ห่างออกไป 1.6 กม. (0.99 ไมล์) บางครั้งก็แยกเป็นถ้ำ Nagarjuni ห้องหินเจียระไนเหล่านี้มีจารึกชื่อ "คิงปิยะดาสี" สำหรับกลุ่ม Barabar และ "Devanampiya Dasaratha" สำหรับกลุ่ม Nagarjuni ซึ่งคิดว่าจะย้อนหลังไปถึงศตวรรษที่ 3 ก่อนคริสตศักราชในช่วงระยะเวลา Maurya และสอดคล้องตามลำดับ อโศก (ครองราชย์ 273–232 ก่อนคริสตศักราช) และหลานชายของเขา Dasharatha Maurya

รูปปั้นที่ล้อมรอบทางเข้าถ้ำ Lomas Rishi คือการเอาชีวิตรอดที่เก่าแก่ที่สุดของ "ประตูชัย" หรือ chandrashala ที่มีรูปร่างคล้ายโอกี เป็นลักษณะสำคัญของสถาปัตยกรรมหินตัดของอินเดียและการตกแต่งประติมากรรมมานานหลายศตวรรษ เห็นได้ชัดว่ารูปแบบนี้เป็นหินจำลองของอาคารที่ทำจากไม้และวัสดุจากพืชอื่น ๆ อย่างชัดเจน

ถ้ำนี้ถูกใช้โดยนักพรตจากนิกาย Ajivika ซึ่งก่อตั้งโดย Makkhali Gosala ซึ่งเป็นพระโคตมพุทธเจ้าผู้ก่อตั้งศาสนาพุทธร่วมสมัย และของมหาวีระ ติรทานกรองค์สุดท้ายและที่ 24 ของศาสนาเชน Ajivikas มีความคล้ายคลึงกันมากกับพุทธศาสนาและเชน นอกจากนี้ยังมีรูปปั้นและจารึกของชาวพุทธและฮินดูที่แกะสลักจากหินหลายชิ้นจากยุคต่อมา

ถ้ำส่วนใหญ่ที่ Barabar ประกอบด้วยห้องสองห้องซึ่งแกะสลักจากหินแกรนิตทั้งหมดและมีพื้นผิวภายในที่ขัดมันอย่างสูง นอกจากนี้ยังพบ "Mauryan polish" บนประติมากรรมและเอฟเฟกต์เสียงสะท้อนที่น่าตื่นเต้นอีกด้วย

ถ้ำเหล่านี้ตั้งอยู่ใน Marabar ที่สมมติขึ้นในหนังสือ A Passage to India โดย E. M. นักเขียนชาวอังกฤษ ฟอร์สเตอร์. สิ่งเหล่านี้ยังแสดงให้เห็นในหนังสือ ความลับมหาภารตะ โดยคริสโตเฟอร์ ซี. ดอยล์ นักเขียนชาวอินเดีย