Początki placu sięgają XI–XII wieku, kiedy to na osuszonym bagnie na prawym brzegu rzeki Zenne (współcześnie skanalizowanej)[1] zaczęto stawiać pierwsze drewniane domy[2]. W pobliżu przebiegał szlak handlowy łączący Nadrenię z Flandrią[2] i nad rzeką powstał Nedermerckt (fr. Marché bas), o którym pierwsza wzmianka pisemna pochodzi z 1174 roku[2][1]. Przyjeżdżali tu kupcy sprzedający towary dla dworu przy dawnym rzymskim castrum[2]. Na początku XIII wieku wzniesiono trzy hale targowe, w których sprzedawano chleb, mięso i sukno, a plac wybrukowano kamieniami z pobliskiej rzeki[2]. Targ funkcjonował na Wielkim Placu do 19 listopada 1958 roku[2].

Plac stał się głównym ośrodkiem miasta[2]. W 1401 roku rozpoczęto budowę późnogotyckiego ratusza[2]. Wkrótce wzniesiono również siedziby gildii kupieckich[2]. W XIV wieku drewniane domy w południowej części placu zaczęły zastępować kamienne kamienice[3]. Plac zaczął spełniać funkcje społeczne i polityczne – odczytywano tu dekrety i zarządzenia, a także przeprowadzano egzekucje publiczne[4].

W XVII wieku strona zachodnia została wybrukowana na odcinku od domu Renard do domu Broutte[3]. 14 sierpnia 1695 roku większość zabudowy rynku uległa zniszczeniu podczas 36-godzinnego ostrzału miasta przez francuską artylerię[5] z rozkazu króla Ludwika XIV w odwecie za zniszczenie francuskiego wybrzeża przez angielskie i holenderskie okręty wojenne[1]. Jedynymi budynkami, które, mimo uszkodzeń i pożaru, przetrwały atak były gmach ratusza i Maison du Roi[1]. W ciągu czterech lat domy zostały odbudowane w jednolitym stylu barokowym[5][1]. Plany nowych kamienic były poddawane wcześniejszej akceptacji władz miejskich[1]. Nad odbudową pracowali m.in. Jean Cosyn (1646–1708), Guillaume De Bruyn, Antoine Pastorana (1640–1702) czy Corneille Van Nerven (1660–1714)[1].

W latach 1793–1794 wojska francuskie splądrowały domy cechowe i je częściowo zniszczyły[3]. Gmachy odbudowano stopniowo w latach 1863–1925[3]. W 1852 roku ustanowiono prawo o konserwacji budynków, a w 1883 roku miasto zobowiązało się do łożenia na utrzymanie fasad kamienic[6]. W 1998 roku plac wraz z zabudową został wpisany na listę światowego dziedzictwa UNESCO w 1998[7].

Na placu odbywają się różne uroczystości, koncerty i przedstawienia[3]. Od 1971 roku, co dwa lata w połowie sierpnia, na placu układany jest dywan kwiatowy[3].