Mury Dubrownika (chorwacki: Dubrovačke gradske zidine) to seria kamiennych murów obronnych otaczających Dubrownik w południowej Chorwacji. Z licznymi dodatkami i modyfikacjami w całej swojej historii, uważano je za jeden z wielkich średniowiecznych systemów fortyfikacyjnych, ponieważ w tym okresie nigdy nie zostały naruszone przez wrogą armię. W 1979 roku stare miasto Dubrownik, które obejmuje znaczną część starych murów Dubrownika, dołączyło do listy światowego dziedzictwa UNESCO.

Najstarsze systemy fortyfikacji wokół miasta były prawdopodobnie drewnianymi palisadami. Dzisiejsze nienaruszone mury miejskie, zbudowane głównie w XII–XVII wieku, w większości dwuliniowe, od dawna są źródłem dumy dla Dubrownika. Mury biegną nieprzerwanym przebiegiem o długości około 1940 metrów (6360 stóp), otaczając większość starego miasta i osiągają maksymalną wysokość około 25 metrów (82 stopy). Większość istniejących murów i fortyfikacji została wzniesiona w XIV i XV wieku, ale była stale rozbudowywana i wzmacniana aż do XVII wieku.

Ta złożona konstrukcja, należąca do największych i najbardziej kompletnych w Europie, była chroniona wolność i bezpieczeństwo „cywilizowanej” i „wyrafinowanej” Republiki Ragusa, która kwitła w pokoju i dobrobycie przez około pięć wieków. Mury wzmacniały trzy okrągłe i 14 czworokątnych baszt, pięć bastionów (przedmurze), dwie fortyfikacje kątowe i duża Twierdza św. Jana. Mury lądowe wzmocniono dodatkowo jednym większym bastionem i dziewięcioma mniejszymi półokrągłymi, jak kazamat Fort Bokar, najstarszy zachowany tego typu fort w Europie. Fosa biegnąca wokół zewnętrznej części murów miejskich, uzbrojonych w ponad 120 armat, zapewniała doskonałe możliwości obronne miasta.