Twierdza Van (ormiański: Վանի Բերդ, znana również jako Cytadela Van; kurdyjski: Kela Wanê; turecki: Van Kalesi) to potężna kamienna fortyfikacja zbudowana przez starożytne królestwo Urartu w czasach IX do VII wieku pne i jest największym tego rodzaju przykładem. Z okien roztacza się widok na ruiny Tuszpy, starożytnej stolicy Urartu z IX wieku, która znajdowała się na stromym urwisku, na którym obecnie znajduje się forteca. Szereg podobnych fortyfikacji zostało zbudowanych w całym królestwie Urartii, zwykle wyciętych na zboczach wzgórz i wychodniach w miejscach, gdzie spotykają się współczesna Armenia, Turcja i Iran. Kolejne grupy, takie jak Medowie, Achemenidzi, Ormianie, Partowie, Rzymianie, Sasanidowie, Persowie, Bizantyjczycy, Arabowie, Seldżucy, Safawidowie, Afszarydzi, Osmanowie i Rosjanie w pewnym momencie kontrolowali twierdzę. Starożytna forteca znajduje się na zachód od Van i na wschód od jeziora Van w prowincji Van w Turcji.

Silva Tipple New Lake kierowała amerykańską ekspedycją do ruin w latach 1938-40. Większość znalezisk i zapisów terenowych zaginęła podczas zatonięcia SS „Athenia” w 1940 roku.

Dolne partie murów Van Citadel zostały zbudowane z niezaprawionych bazaltu, podczas gdy reszta została zbudowana z cegieł mułowych.

Takie fortece były wykorzystywane do kontroli regionalnej, a nie do obrony przed obcymi armiami. Ruiny tej fortecy znajdują się poza nowoczesnym miastem Van, gdzie podtrzymują mury zbudowane w epoce średniowiecza.