Twierdza Bač (srb. Бачка тврђава / Bačka tvrđava, węg. Bácsi vár) – ruiny średniowiecznego zamku, znajdującego się w Baču (węg. Bács), w serbskiej prowincji autonomicznej Wojwodina.

Zamek został wybudowany w latach 1338–1342 przez węgierskiego króla Karola Roberta, choć już wcześniej istniały w tym miejscu budowle obronne. Powstał na niewielkiej wyspie, w meandrze rzeki Mostonga, na planie pięciokata. Dostęp do twierdzy był możliwy przez zwodzone mosty, a sam zamek określany był jako twierdza wodna.

Od połowy XV wieku został przebudowywany jako punkt obronny na południowych granicach Węgier. W 1529 roku, trzy lata po bitwie pod Mohaczem, zamek wraz z całą okolicą znalazł się w granicach Imperium osmańskiego, a Bač stał się częścią sandżaku segedyńskiego. W 1699 roku, po wyparciu Turków, włączono go w granice państwa Habsburgów.

W czasie powstania Rakoczego, podczas walk pomiędzy powstańcami i wojskami cesarskimi, został spalony, zniszczony i opuszczony.

Do dzisiaj pozostały rozległe ruiny, z których najbardziej okazały jest, położony centralnie, donżon – w latach 60. XX wieku został on odrestaurowany i obecnie ma sześć kondygnacji, mieszczących niewielkie muzeum. Oprócz niego zachowały się częściowo mury obwodowe, wzniesione z cegły – w ich ciągu wznoszą się cztery wieże (jedna mieściła kaplicę) oraz położony przed dawną fosą barbakan.

Pierwsze prace archeologiczne zaczął prowadzić w 1870 roku Emrich Henszlmann. W 1948 r. obiekt został wpisany na listę Pomników Kultury. Obecnie w ruinach trwają prace zabezpieczające przy murach.