Różowe i białe tarasy (Maorysi: Te Otukapuarangi, lit. "Fontanna zachmurzonego nieba" i Te Tarata, 'Wytatuowana Skała'), były cudami natury Nowej Zelandii. Były to podobno największe złoża spieku krzemionkowego na ziemi. Do niedawna zaginęły i zostały prawdopodobnie zniszczone podczas erupcji góry Tarawera w 1886 roku, podczas gdy na południowym zachodzie utworzyły się nowe obiekty hydrotermalne, tj. Dolina Wulkanicznej Waimangu.

Różowe i białe tarasy zostały utworzone przez wznoszące się źródła geotermalne zawierające koktajl nasyconej krzemionką wody chlorkowej o prawie neutralnym pH. Te dwa znane na całym świecie źródła były częścią grupy gorących źródeł i gejzerów, głównie wzdłuż wschodniego grzbietu o nazwie Pinnacle Ridge (lub The Steaming Ranges przez Mundy). Główne atrakcje turystyczne to Ngahapu, Ruakiwi, Te Tekapo, Waikanapanapa, Whatapoho, Ngawana, Koingo i Whakaehu.

Źródła Różowy i Biały Taras były oddalone od siebie o około 1200 metrów (3900 stóp). Białe Tarasy znajdowały się na północno-wschodnim krańcu jeziora Rotomahana i wychodziły z zachodu na północny zachód przy wejściu do Kanału Kaiwaka. Te Tarata schodziła do brzegu jeziora około 25 metrów poniżej. Różowe Tarasy leżały cztery piąte drogi w dół jeziora, na zachodnim brzegu, zwrócone ze wschodu na południowy wschód. Różowy wygląd nad środkowym i górnym basenem (zbliżony do koloru pstrąga tęczowego) był spowodowany siarczkami antymonu i arsenu, chociaż Różowe Tarasy zawierały również złoto w stężeniu rudy.