Wulkan Sinabung powstał w plejstocenie i był czynny również w holocenie[1].

Do 2010 roku wulkan uważany był za wygasły, nie były bowiem znane żadne potwierdzone relacje historyczne dotyczące jego erupcji[1]. W 1912 roku wydobywały się z niego nieznaczne ilości gazów siarkowych[2]. W roku 2010 światowe media podawały nieprawdziwą informację, że poprzednia erupcja miała miejsce w 1600 roku, co wynikło z błędnego zrozumienia informacji uzyskanych od indonezyjskich wulkanologów[3]. W 2012 roku metodą datowania radiowęglowego ustalono czas ostatniej erupcji (przed tą z roku 2010) na 740–880 n.e.[3]

29 sierpnia 2010 roku, jak podała agencja BBC, ewakuowano ponad 19 tys. osób na skutek przebudzenia się wulkanu. Wulkan wyrzucał w powietrze dym i popioły na wysokość 1,5 tys. metrów i toczyła się z niego lawa[4]. Do kolejnych dwóch wybuchów doszło 30 sierpnia i 3 września; według obserwacji każda kolejna eksplozja była silniejsza, w tym trzecia trzykrotnie potężniejsza od drugiej[5]. Kolejna, jeszcze silniejsza erupcja miała miejsce 7 września. Pyły wulkaniczne były wyrzucane 3 września na wysokość 3 km, a 7 września na wysokość 5 km. Deszcz zanieczyszczony pyłem spowodował osadzenie się kilkucentymetrowej warstwy popiołu na budynkach i drzewach. Spowodował m.in. przerwania linii energetycznych.

15 września 2013 nastąpiła kolejna erupcja wulkanu. Ewakuowano ok. 3700 osób z rejonu rozległego na 2–3 km wokół wulkanu.

5 listopada 2013 doszło do kolejnej erupcji. Słup dymu i popiołu osiągnął wysokość 7 km. Ewakuowano 1293 osób z czterech wiosek wokół wulkanu. Ten okres aktywności wulkanu trwał aż do czerwca 2018 roku[1]. Największa eksplozja miała miejsce 19 lutego 2018, słup dymu i popiołu osiągnął wysokość 16,8 km, nie stwierdzono ofiar śmiertelnych[3]. Kolejna erupcja miała miejsce w sierpniu 2020 roku[6].