Mała Petra (arab. البتراء الصغيرة, al-batra aṣ-ṣaġïra), znany również jako Siq al-Barid (arab. سيق البريد, dosłownie "zimny kanion") to stanowisko archeologiczne położone na północ Petry i miasta Wadi Musa w gubernatorstwie Ma'an w Jordanii. Podobnie jak Petra, jest to miejsce Nabatejczyków, z budynkami wyrzeźbionymi w ścianach kanionów z piaskowca. Jak sama nazwa wskazuje, jest znacznie mniejszy, składa się z trzech szerszych otwartych przestrzeni połączonych kanionem o długości 450 metrów (1480 stóp). Jest to część Parku Archeologicznego Petra, choć dostępna osobno i ujęta w inskrypcji Petry jako wpisanej na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO. Jest często odwiedzana przez turystów w połączeniu z samą Petrą, ponieważ jest bezpłatna i zwykle mniej zatłoczona.

Podobnie jak Petra, prawdopodobnie została zbudowana w szczytowym okresie wpływów Nabatejczyków w I wieku n.e. niektóre budynki nie są jasne, archeolodzy uważają, że cały kompleks był przedmieściem Petry, stolicy Nabatejczyków, przeznaczonym dla odwiedzających na Jedwabnym Szlaku kupców. Po upadku Nabatejczyków opustoszała, przez wieki używana tylko przez beduińskich nomadów. Wraz z sąsiednią Beidhą Mała Petra została odkryta pod koniec XX wieku przez Dianę Kirkbride i Briana Byrda.

W 2010 r. w jednej z jaskiń odkryto biclinium, czyli jadalnię, w której zachowały się dzieła sztuki wewnętrznej przedstawiające winogrona, winorośle i putti z dużą szczegółowością o zróżnicowanej palecie, prawdopodobnie w hołdzie greckiemu bogowi Dionizosowi i konsumpcji wina. Liczące 2000 lat freski na suficie w stylu hellenistycznym zostały odrestaurowane. Chociaż są nie tylko jedynym znanym przykładem wewnętrznego malarstwa figuratywnego Nabatejczyków in situ, są bardzo rzadkim przykładem malarstwa hellenistycznego na dużą skalę, uważanym za lepszy nawet od podobnych późniejszych rzymskich obrazów w Herkulanum