Według tradycji kompleks został założony przez Grzegorza Oświeciciela[1]. Pierwszy klasztor został zniszczony przez Arabów w IX wieku. Monaster przeżywał rozkwit w XIII wieku, głównie dzięki przechowywanym tu szczątkom św. Andrzeja i św. Jana i relikwii Włóczni Przeznaczenia przyciągającym pielgrzymów[1].

Zespół obejmuje kościoły i grobowce wykute w skale[1]. Najstarsza część kompleksu to wykuta w skale, niedokończona kaplica Grzegorza Oświeciciela[1]. Główny kościół (Kathoghikè) wzniesiony w 1215 roku na planie krzyża równoramiennego wpisanego w kwadrat nakrywa kopuła[1]. Wschodnie ramię krzyża zamyka apsyda. Do kościoła przylegają dwie dwupiętrowe kaplice[1]. Konstrukcja świątyni przypomina architekturę armeńskiej chaty chłopskiej – cztery masywne, wolno stojące kolumny podtrzymują kopułę z okrągłym otworem pośrodku by oświetlić wnętrza[1]. Narteks łączy kościół ze świątynią wykutą w skale[1].

Pierwszy kościół wykuty w skale powstał na planie krzyża równoramiennego przed 1250 rokiem[1]. W jego wschodniej części znajduje się grobowiec dynastii Proszian, przez który przechodzi się do drugiej świątyni w skale wykutej w 1283 roku[1].

W 2000 roku klasztor został wpisany na listę dziedzictwa kulturowego UNESCO[2].