Najprawdopodobniej klasztor zaczęli wykuwać w skałach, pod koniec VIII w., greccy mnisi chrześcijańscy uciekający z Bizancjum przed prześladowaniami ikonoduli.

Po podbiciu Krymu przez Tatarów w XIII wieku, klasztor nie został zlikwidowany (jak wiele innych świątyń chrześcijańskich). Ikonę Zaśnięcia Najświętszej Maryi Panny z monastyru adorował nawet rezydujący w pobliskim Bakczysaraju chan Hadżi Girej. Po przyjęciu przez chana Sahin Gireja zwierzchnictwa Rosji w 1774 sytuacja ludności greckiej na Krymie pogorszyła się.

W 1778 mnisi, wraz z osadnikami ze wsi leżącej poniżej klasztoru, zostali zmuszeni do przeniesienia się nad Morze Azowskie – zakładając tam dzisiejszy Mariupol. W 1818 w klasztorze odwiedziny złożył car Aleksander I. Następnie w 1850 monastyr został odnowiony jako rosyjski, z cerkwią prawosławną. Dobudowano wówczas kolejne cerkwie (łącznie było ich już pięć) i cele[1].

Podczas wojny krymskiej, w trakcie obrony Sewastopola przed Turkami w latach 1854–1855, urządzono w nim szpital dla oficerów armii rosyjskiej.

Po rewolucji październikowej klasztor został ograbiony przez bolszewików, wywieziona została wówczas bogata kolekcja pozłacanych ikon. Ostatecznie monastyr zamknięto w 1921.

Podczas II wojny światowej ponownie pomieszczenia zaadaptowane zostały na potrzeby szpitala wojskowego.

W 1993 monastyr został zwrócony Cerkwi prawosławnej i znów otwarty jako klasztor męski.