Jaskinie Kanheri (Kānherī-guhā [kaːnʱeɾiː ɡuɦaː]) to grupa jaskiń i wykutych w skale pomników wykutych w masywnej bazaltowej wychodni w lasach Park Narodowy Sanjay Gandhi, na dawnej wyspie Salsette na zachodnich obrzeżach Bombaju w Indiach. Zawierają buddyjskie rzeźby i płaskorzeźby, obrazy i inskrypcje, datowane od I wieku n.e. do X wieku n.e. Kanheri pochodzi z sanskrytu Krishnagiri, co oznacza czarną górę.

Miejsce znajduje się na zboczu wzgórza i jest dostępne przez wykute w skale schody. Kompleks jaskiń składa się ze stu dziewięciu jaskiń. Najstarsze są stosunkowo proste i pozbawione ozdób, w przeciwieństwie do późniejszych jaskiń w tym miejscu i bardzo zdobionych jaskiń Elephanta w Bombaju. Każda jaskinia ma kamienny cokół, który pełnił funkcję łóżka. W sali zborowej z ogromnymi kamiennymi filarami znajduje się stupa (świątynia buddyjska). Wycięte w skale kanały nad jaskiniami doprowadzały deszczówkę do cystern, które zaopatrywały kompleks w wodę. Kiedy jaskinie zostały przekształcone w stałe klasztory, ich ściany zostały wyrzeźbione z misternymi płaskorzeźbami Buddy i Bodhisattwów. Jaskinie Kanheri zostały zbudowane w I wieku i do III wieku ne stały się ważną buddyjską osadą na wybrzeżu Konkan.

Większość jaskiń to buddyjskie vihara, przeznaczone do życia, nauki i medytacji. Większe jaskinie, które funkcjonowały jako chaitya, czyli sale kongregacji, są wyłożone misternie rzeźbionymi buddyjskimi rzeźbami, płaskorzeźbami, filarami i stupami wykutymi w skale. Avalokiteshwara jest najbardziej charakterystyczną postacią. Duża liczba wihar świadczy o tym, że mnichów buddyjskich istniała dobrze zorganizowana placówka. Zakład ten był również związany z wieloma ośrodkami handlowymi, takimi jak porty Sopara, Kalyan, Nasik, Paithan i Ujjain. Kanheri było ośrodkiem uniwersyteckim, zanim obszar ten znajdował się pod rządami imperiów Maurayan i Kushan. Pod koniec X wieku nauczyciel buddyjski Atisha (980–1054) przybył do Krishnagiri Vihara, aby studiować buddyjską medytację pod kierunkiem Rahulagupty.