Szlak hipisowski (również lądowy) to nazwa nadana podróżom lądowym podejmowanym przez członków subkultury hipisowskiej i innych od połowy lat pięćdziesiątych do późnych lata 70. między Europą a Azją Południową, głównie od Turcji przez Iran, Afganistan, Pakistan, Indie, po Nepal; alternatywna trasa biegła z Turcji do Lewantu. Szlak hipisowski był formą alternatywnej turystyki, a jednym z kluczowych elementów było jak najtańsze podróżowanie, głównie w celu wydłużenia czasu poza domem. Termin „hipis” stał się aktualny w połowie lat sześćdziesiątych; "beatnik" to poprzednie określenie z późnych lat pięćdziesiątych.

Na każdym głównym przystanku hipisowskiego szlaku znajdowały się hotele, restauracje i kawiarnie dla mieszkańców Zachodu, którzy nawiązywali kontakty podczas podróży na wschód i na zachód. Hipisi mieli tendencję do większego kontaktu z miejscową ludnością niż tradycyjni turyści.

Szlak hippisów w dużej mierze zakończył się pod koniec lat 70., głównie z powodu rewolucji irańskiej, która doprowadziła do powstania antyzachodniego rządu i sowiecko-afgańskiego rządu. Wojna, zamykająca drogę dla zachodnich podróżników.