Het landschap van de Pico-wijngaardcultuur is een Unesco-werelderfgoedlocatie op het eiland Pico, onderdeel van de archipel van de Azoren, Portugal. Het landschap, met 987 ha, en de omliggende bufferzone met 1.924 ha, strekken zich uit over de meeste westelijke, noordwestelijke en zuidwestelijke kusten van het eiland, met het grootste deel in de gemeente Madalena en de rest op São Roque do Pico, aan de voet van de Mount Pico.

Het landschap wordt gekenmerkt door een uitgebreid netwerk van lange, uit elkaar geplaatste zwarte basaltstenen muren die evenwijdig aan de kust lopen en doordringen naar het binnenland van het eiland. Deze muren werden opgetrokken om de wijnstokken te beschermen tegen de wind en de zoute zeenevel, die zijn geplant in duizenden kleine rechthoekige omheiningen die plaatselijk currais worden genoemd. Ook een deel van het landschap zijn de gebouwen (herenhuizen, wijnkelders, pakhuizen, conventionele huizen en kerken), paden en putten, havens en hellingen, die zijn gemaakt door generaties boeren die de productie van wijn mogelijk hebben gemaakt. Dit landschap is meer dan 500 jaar geëvolueerd en is uitzonderlijk goed bewaard gebleven en volledig authentiek in zijn omgeving, materialen, voortgezet gebruik, functie, tradities, technieken en beheersystemen.