Op de plek van het 21e eeuwse Málaga, stond ooit een nederzetting van de Turdetani, een pre-Romeins volk dat het zuiden van het Iberisch Schiereiland bewoonde. Er bestaan twee theorieën over hoe de stad werd gesticht. Volgens een van deze, werd Málaga rond 1000 v.Chr. gesticht als een van de koloniën van de Feniciërs. In 1999 is een nederzetting gevonden in de monding van de Guadalhorce gedateerd met C14 op de 11e eeuw v.Chr.. Het betreft waarschijnlijk de oudste en meest uitgebreide Fenicische factorij in Spanje, vanwege de gunstige ligging aan de Middellandse Zee, en de mogelijkheden tot aanleg van een haven aan de voet van de berg Gibralfaro. Een andere theorie zegt dat de stad gesticht werd als kolonie door Grieken afkomstig uit Phocea, en de naam Mainake kreeg. Het bezwaar hiertegen is dat bewijs ervan alleen is gevonden in enkele schriftelijke documenten. Er zijn nooit onbetwiste archeologische resten van civilisatie gevonden die wijzen op Griekse stichters uit Phocea. Hoe dan ook, in de nabijgelegen plaatsen Antequera, Nerja, Comares en Rincón de la Victoria heeft men sporen gevonden van een veel eerdere civilisatie, wellicht van het legendarische Tartessus. De stad stond in elk geval bekend als Malaka. Ook al wordt vaak beweerd dat deze naam afstamt van het Fenicische woord voor zout, is dat taalkundig gezien niet geloofwaardig. Hoogstwaarschijnlijk komt de naam van de semitische term m-l-k-t, Melkart oftewel God van de stad (Malik Kart). Melkart was de god van de handel; zijn plaats van verering is vrij vertaald een markt. Analoog betekent Medina niet alleen stad maar ook markt. Naast de Fenicische halfgod Melkart werd in heel Andalusië ook de godin Astarte, godin van de hemel, liefde en vruchtbaarheid in de semitische mythologie, vereerd.

 

Het Moorse Alcazaba

 

Málaga in 1836

 

Haven van Málaga

Wat wel zeker is, is dat Málaga in de 6e eeuw v.Chr. werd veroverd door de Carthagers, die in die periode de handelspositie van de Feniciërs in de westelijke Middellandse zee overnamen. In het jaar 218 v.Chr. echter wordt de stad wederom veroverd, ditmaal door de Romeinen, tijdens de Tweede Punische Oorlog. De Romeinen schiepen vele belangrijke bouwwerken in de stad, waaronder de haven en het Romeinse theater. Málaga kreeg in deze periode ook haar officiële stadsrechten. Málaga groeide in deze tijd uit tot een belangrijk centrum van de regio, met een groeiende gemeenschap intellectuelen en kunstliefhebbers.

Aan het succes gedurende de Romeinse tijd in Málaga kwam een abrupt einde in het jaar 411, toen de stad werd veroverd door de Germaanse Visigoten. In de 6e eeuw probeert keizer Justinianus I van het (Oost)-Romeinse Rijk het oorspronkelijke Romeinse Rijk te herstellen en herovert onder andere Málaga op de Germanen. In het jaar 623 komt de stad weer in Visigotische handen.

In de 8e eeuw werd het grootste deel van het Iberisch Schiereiland veroverd door de Moren. Vanaf dat moment maakte ook Málaga deel uit van het islamitische rijk Al-Andalus, en de stad kreeg de naam Malaqah. Aan het begin van de 11e eeuw werd het kalifaat Córdoba, waar ook Málaga bij hoorde, verdeeld in 40 verschillende ‘taifarijken’. Málaga werd nu de hoofdstad van haar eigen rijk, Rayya, een onafhankelijke deelstaat van het Moorse rijk. Rayya werd onder meer veroverd door het taifarijk Granada, de Almohaden en de Almoraviden. Deze laatste Berberse bevolkingsgroep bezette de stad van 1089 tot 1143, toen de stad in handen kwam van de Moorse koning Ibn Hud, die een hekel had aan de Almoraviden en hen meteen uit de stad verbande. Na zijn dood in 1238 werd de stad aangeboden aan de koning van Granada: Mohammed I van Córdoba. In het jaar 1348, toen de rest van Europa werd geplaagd door een grote pestepidemie, werden in Málaga het Alcazaba en het Kasteel op Gibralfaro voltooid, de twee belangrijkste monumenten van de Moorse samenleving in de stad.

Tijdens de Reconquista, oftewel de herovering van het land door de Spaanse katholieke koningen, bouwden de Moren een groot aantal verdedigingstorens rondom Málaga, zoals de Puerto de la Torre, Alhaurín de la Torre en Alhaurín el Grande. De herovering van Málaga, tijdens de Oorlog van Granada, verliep langzamer dan in welke andere Spaanse stad ook, en de inval van de katholieke koningen in 1487 leidde tot een zware strijd, waarbij erg veel doden vielen. Echter tevergeefs, want Málaga werd nog steeds verdedigd door het Moorse leger van het Rijk van Granada. Het Spaanse leger verwoestte daarom de oogst rondom de stad en blokkeerde de watertoevoer, zodat Málaga zich na zes maanden wel moest overgeven. Tijdens het beleg van Málaga werd de katholieke Spaanse koningin Isabella I bijna gedood. Koning Ferdinand II besloot een extreem zware straf op te leggen. De Moorse bevolking werd door de Spanjaarden veroordeeld tot slavernij of de doodstraf en naar schatting werden meer dan 15.000 Moren tot slaven gemaakt.[1] Een aantal jaren later telde de stad ongeveer 1000 Spaanse inwoners en werd begonnen aan de bouw van vier katholieke kerken: de San Juan, Sagrario, Santiago en Santos Mártires. In de 16e, 17e en 18e eeuw groeide de stad van 3616 naar 4296 families, ondanks verschillende epidemieën, aardbevingen, overstromingen en gewapende conflicten.

In 1585 gaf koning Filips II de opdracht om de haven van de stad nieuw leven in te blazen, en in 1588 werd een dijk aangelegd, die ervoor zorgde dat de haven kon worden uitgebreid. In de daaropvolgende eeuwen werd de haven steeds belangrijker. In 1791 kreeg de haven haar eigen douanegebouw.

Málaga stond zeer kort onder het Franse bewind van Napoleon Bonaparte, van 1810 tot 1812. In dat laatste jaar werd namelijk de Constitutie van Cádiz getekend, waardoor het weer een Spaanse stad werd, en haar eigen burgemeester mocht aanstellen. Tijdens de Industriële revolutie was Málaga de belangrijkste industriestad van Spanje, belangrijker zelfs dan Madrid en Barcelona. Málaga kreeg in die tijd dan ook de bijnaam “Fabrieksstad”. Málaga was in de 19e eeuw een belangrijk centrum van liberale politieke ideeën, die protesteerden tegen de regering. De 19e eeuw was een roerige periode in de Spaanse geschiedenis, en Málaga was de uitvalsbasis voor vele revolutionaire bewegingen in opstand tegen de regering. Op 11 februari 1873 verliet koning Amadeus van Savoye de troon en ontstond de “Eerste Spaanse Republiek”. Málaga was fel tegen deze Spaanse eenwording, en verklaarde zichzelf een ‘kanton’, dat de start van de ‘Kantonnale Revolutie’ in Spanje betekende.

In 1919 werd het vliegveld van Málaga geopend, waar de eerste internationale lijnvlucht ooit in Spanje begon, tussen Toulouse, Barcelona, Alicante, Málaga en Casablanca. Tijdens de Spaanse Burgeroorlog in de jaren dertig werd Málaga gebombardeerd door de fascistische Italiaanse luchtmacht, omdat Mussolini de opstand van Francisco Franco steunde. Hierop volgde een massale vlucht van de bevolking naar Almería. Na het einde van de Spaanse Burgeroorlog en het begin van de dictatuur begon voor Málaga een relatief stabiele periode. De stad onderging in de jaren vijftig en zestig een grote economische hausse door de plotselinge opkomst van het toerisme aan de Costa del Sol. Veel andere vormen van onafhankelijke economische ontwikkeling werden echter verboden. In 1972 werd de Universiteit van Málaga opgericht, voorheen had de stad alleen een faculteit van de Universiteit van Granada, en was het de enige stad van Europa met meer dan 300.000 inwoners zonder universiteit.

Na de val van het Francoregime heeft Málaga zich opgewerkt tot een van de economische centra van Spanje. Met name sinds het jaar 2000 heeft de stad een belangrijke positie ingenomen op cultureel en economisch gebied. De stad heeft inmiddels haar eigen Picassomuseum en een Moderne Kunstmuseum. Economisch gezien zorgt de stad voor ongeveer de helft van de handel in Andalusië, en verwacht wordt dat de stad zal groeien na de uitbreiding van het vliegveld, de nieuwe verbinding met de hogesnelheidslijn naar Madrid en de aanleg van een metronetwerk.