De Vie Cave (in het Engels opgegraven wegen), in het Italiaans ook bekend als Cavoni, is een wegennet in Zuid-Europa, gevonden in Spanje, Italië, Turkije en in het verre oosten als Jordanië. In Italië verbinden ze gedeeltelijk een Etruskische necropolis en verschillende nederzettingen in het gebied tussen Sovana, Sorano en Pitigliano. Ze bestaan u200bu200bvoornamelijk uit greppels van variabele breedte en lengte, uitgegraven als bijna verticale kliffen in verschillende soorten gesteente, soms meer dan zestig voet hoog, mogelijk dienend als een verdedigingssysteem tegen indringers, wilde dieren of natuurkrachten. Hoewel vaak gedateerd als zijnde gesneden door pre-Romeinse beschavingen in het eerste of tweede millennium voor Christus, zijn de bouwers en het doel van het wegennet grotendeels onduidelijk, en er zijn aanwijzingen dat ze veel ouder zijn dan werd aangenomen.

In Italië zijn het soms smalle, soms bredere stekken die vaak diep door heuvels en gesteente lopen, en men denkt dat ze sinds de Etruskische tijd weinig zijn veranderd. Hun constructie zou het gevolg zijn van het slijten van zacht tufsteen, maar ook harder gesteente door ijzeren velgen, waardoor diepe sporen ontstonden waardoor de weg vaak opnieuw moest worden gemaaid tot een glad oppervlak. Hun datering is voornamelijk afgeleid van de nederzettingen waar ze doorheen gaan, en objecten uit graven ernaast. Deze datering wordt als onzeker beschouwd door degenen die wijzen op de mate van verstening van de zogenaamde karrensporen.

In de Romeinse tijd werden delen van de Vie-grot onderdeel van een wegennet dat was verbonden met de hoofdstam van de Via Clodia, een oude weg die Rome en Manciano met elkaar verbindt, door de stad Tuscania, die aftakt van de Cassia-weg op het grondgebied van Lazio. In het moderne wegennet zijn zelfs bredere segmenten opgenomen.