Sardis Synagogue သည် တူရကီနိုင်ငံ၊ Manisa ပြည်နယ်တွင် တည်ရှိသော တရားဇရပ်ဖြစ်ပြီး ၎င်းသည် ရှေးခေတ်ကမ္ဘာနှင့် သက်ဆိုင်သည့် အကြီးမားဆုံးသော ဘုရားကျောင်းဖြစ်သည်။ သာဒိသည် ဘီစီ ၁၃၃ တွင် ရောမအင်ပါယာသို့ ပေါင်းစည်းသည့်အချိန်အထိ တိုင်းတစ်ပါးအုပ်စိုးရှင်အများအပြား၏ လက်အောက်တွင်ရှိခဲ့သည်။ ထိုမြို့သည် ရောမပြည်နယ် လီဒိ၏ အုပ်ချုပ်ရေးဗဟိုအဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့သည်။ အေဒီ ၁၇ တွင် လုဒီယာငလျင်လှုပ်ပြီးနောက် သာဒစ်ကို ပြန်လည်တည်ဆောက်ခဲ့ပြီး ရောမအုပ်ချုပ်မှုအောက်တွင် သာယာဝပြောသောကာလကို ခံစားခဲ့ရသည်။

Sardis သည် ဘီစီ ၃ ရာစုတွင် ၎င်း၏ဂျူးအသိုက်အဝန်းကို ရရှိခဲ့သည်ဟု ယုံကြည်ရပြီး၊ ဘီစီ ၃ ရာစုတွင် King Antiochus III (223–187) သည် ဗာဗုလုန်အပါအဝင် နိုင်ငံအသီးသီးမှ ဂျူးများကို သာဒိမြို့သို့ပြောင်းရွှေ့ရန် တွန်းအားပေးနေချိန်ဖြစ်သည်။ Josephus Flavius u200bu200bသည် BCE 50–49 ၏ Roman proquaesor ဖြစ်သော Lucius Antonius ထံမှ အမိန့်စာတစ်စောင်ကို ရေးသားခဲ့သည်– “လူစီယပ်စ် အန်တိုနီယပ်စ် ... [ဆာဒီးယားလူမျိုးများ] အား နှုတ်ခွန်းဆက်သလိုက်ပါသည်။ ဘိုးဘေးတရားများနှင့်အညီ မိမိတို့၏ စည်းဝေးပွဲများ ရှိသည်ကို သက်သေပြခဲ့သည်။(ဤစည်းဝေးပွဲ)သည် ရှေးဦးစွာကတည်းက မိမိတို့၏နေရာတစ်ခုအဖြစ် အချင်းချင်း ပြိုင်ဆိုင်မှုများနှင့် ငြင်းခုံမှုများကို ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြရာ၊ ငါ့အား၊ ဤအရာတို့သည် တရားသဖြင့် ဖြစ်စေခြင်းငှါ၊ သူတို့၏ အခွင့်ထူးများကို စောင့်ထိန်း၍ လိုက်လျောညီထွေ ပြုစေခြင်းငှာ ငါသည် အမိန့်ရှိတော်မူ၏။" (၁း၁၀၊ ၁၇)။ "မိမိတို့နေရာ" ကို သာဒိယတရားဇရပ်ကို ရည်ညွှန်းခြင်းအဖြစ် ယေဘူယျအားဖြင့် ယူသည်။ ဘီ.စီ.အီး. ၁ ရာစုအကုန်တွင် ရောမဘုရင်ခံ Caius Norbanus Flaccus သည် ယေရုရှလင်မြို့ရှိ ဗိမာန်တော်အား လှူဒါန်းခွင့်အပါအဝင် သာဒိဂျူးများ၏ဘာသာရေးကိုးကွယ်ခွင့်ကို လက်ကိုင်ပြုထားကြောင်း Josephus Flavius u200bu200bမှတ်သားခဲ့သည်။ (ပုရွက်ဆိတ်၊ XVI:၆၊၆)။