Great Sand Dunes National Park and Preserve သည် San Luis တောင်ကြား၏ အရှေ့ဘက်အစွန်းတွင် ပေ 750 (မီတာ 230) အထိ မြင့်သော သဲခုံကြီးများကို ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်ပေးသည့် အမေရိကန် အမျိုးသားဥယျာဉ်တစ်ခုဖြစ်ပြီး၊ အမေရိကန်ပြည်ထောင်စု၊ ကော်လိုရာဒိုတောင်အလယ်ပိုင်းရှိ Sangre de Cristo Range ရှိ ကပ်လျက်အမျိုးသားထိန်းသိမ်းမှုတစ်ခု။ ပန်းခြံကို သမ္မတ ဟားဘတ်ဟူးဗားက မတ်လ ၁၇ ရက်၊ ၁၉၃၂ တွင် Great Sand Dunes National Monument အဖြစ် သတ်မှတ်ခဲ့သည်။ မူလနယ်နိမိတ်များသည် ဧရိယာ 35,528 ဧက (55.5 sq mi; 143.8 km²) ကို ကာကွယ်ထားသည်။ အမျိုးသားဥယျာဉ်နှင့် ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်ရေးအဖြစ် နယ်နိမိတ်ပြောင်းလဲခြင်းနှင့် ပြန်လည်သတ်မှတ်ခြင်းအား နို၀င်ဘာ 22၊ 2000 တွင် ခွင့်ပြုခဲ့ပြီး၊ ထို့နောက် စက်တင်ဘာ 24၊ 2004 တွင် တည်ထောင်ခဲ့သည်။ အဆိုပါပန်းခြံသည် 107,342 ဧက (167.7  sq mi; 434.4 km²) တွင် ကျယ်ဝန်းသည် ထိန်းသိမ်းရေးသည် နောက်ထပ် 41,686 ဧက (65.1 sq mi; 168.7 km²) စုစုပေါင်း 149,028 ဧက (232.9 sq mi; 603.1 km²) ကို ကာကွယ်သည်။ အပန်းဖြေလာရောက်လည်ပတ်သူ စုစုပေါင်းမှာ 2019 ခုနှစ်တွင် 527,546 ဖြစ်သည်။

ပန်းခြံတွင် မြောက်အမေရိကတွင် အမြင့်ဆုံးသောသဲခုံများပါရှိသည်။ သဲခုံများတွင် ဧရိယာ 30 စတုရန်းမိုင် (78 ကီလိုမီတာ²) ခန့် ဖုံးလွှမ်းထားပြီး သဲ 1.2 ကုဗမိုင် (ကုဗမီတာ 5 ဘီလီယံကျော်) ခန့် ရှိသည်။ ပတ်၀န်းကျင်ရှိ တောင်များမှ အနည်အနှစ်များသည် ဘူမိဗေဒအချိန်ကာလများထက် ချိုင့်ဝှမ်းများ ပြည့်နှက်နေပါသည်။ ချိုင့်ဝှမ်းအတွင်းရှိ ရေကန်များ လျော့နည်းသွားပြီးနောက်၊ ထင်ရှားသော အနောက်တောင်လေပြင်းများက Sangre de Cristos ဆီသို့ လွင့်စင်သွားကာ နောက်ဆုံးတွင် ခန့်မှန်းခြေ နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာကြာအောင် သဲကွင်းများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ Great Sand Dunes စနစ်၏ အဓိက အစိတ်အပိုင်း လေးခုမှာ တောင်ရေဝေရေလဲ၊ သဲကွင်း၊ သဲလွှာနှင့် ဆာခါး တို့ဖြစ်သည်။ တောင်ရေဝေရေလဲအတွင်းရှိ ဂေဟစနစ်များတွင် အယ်လ်ပိုင်းကျူဒရာ၊ အောက်ပိုင်းသစ်တောများ၊ မွန်တန်သစ်တောများနှင့် မြစ်ကမ်းရိုးတန်းဇုန်များ ပါဝင်သည်။

San Luis တောင်ကြားရှိ လူသားများနေထိုင်ရာ အထောက်အထားများသည် နှစ်ပေါင်း 11,000 ခန့်ရှိပြီဖြစ်သည်။ ထိုဒေသတွင်နေထိုင်သည့် ပထမဆုံးသမိုင်းဝင်လူမျိုးများမှာ တောင်ပိုင်း Ute မျိုးနွယ်စုဖြစ်သည်။ Apache နှင့် Navajo တို့သည် ထိုဒေသတွင် ယဉ်ကျေးမှုဆိုင်ရာ ဆက်သွယ်မှုများလည်း ရှိသည်။ ၁၇ ရာစုနှောင်းပိုင်းတွင်၊ Santa Fe de Nuevo México ၏ စပိန်အုပ်ချုပ်ရေးမှူး Diego de Vargas သည် San Luis ချိုင့်ထဲသို့ ပထမဆုံးသော ဥရောပသားဖြစ်လာခဲ့သည်။ Juan Bautista de Anza၊ Zebulon Pike၊ John C. Frémont နှင့် John Gunnison တို့သည် 18th နှင့် 19th ရာစုများအတွင်း ဒေသ၏အစိတ်အပိုင်းများကို ဖြတ်သန်းပြီး စူးစမ်းလေ့လာခဲ့ကြသည်။ စူးစမ်းရှာဖွေသူများသည် မကြာမီ 19 ရာစုနှောင်းပိုင်းမှစတင်ကာ ချိုင့်ဝှမ်းတွင် မွေးမြူရေး၊ မွေးမြူရေးနှင့် တူးဖော်သည့် အခြေချနေထိုင်သူများနောက်တွင် လိုက်ပါလာခဲ့ကြသည်။ ပန်းခြံသည် ရွှေတူးဖော်မှုနှင့် ကွန်ကရစ်ကုန်ထုတ်လုပ်ငန်း၏ အလားအလာများကို ကာကွယ်ရန်အတွက် ၁၉၃၂ ခုနှစ်တွင် အမျိုးသားအထိမ်းအမှတ်အဖြစ် ပထမဆုံးတည်ထောင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ဧည့်သည်များသည် နွေဦးပေါက်ရာသီတွင် သဲခုံများရောက်ရန် ကျယ်ဝန်းပြီး တိမ်ကောနေသော Medano Creek ကိုဖြတ်၍ လမ်းလျှောက်ရမည်ဖြစ်သည်။ နွေရာသီ။ အဆိုပါချောင်းသည် ပုံမှန်အားဖြင့် မေလနှောင်းပိုင်းမှ ဇွန်လအစောပိုင်းအထိ အမြင့်ဆုံးစီးဆင်းလေ့ရှိသည်။ ဇူလိုင်လမှ ဧပြီလအထိ၊ ရေလုံးဝမရှိလျှင် လက်မအနည်းငယ်ထက် ပိုနက်သည်။ နွေရာသီတွင် သဲမျက်နှာပြင်အပူချိန် 150 °F (66 °C) သို့ရောက်ရှိနိုင်ကြောင်းသတိပေးချက်ဖြင့် သဲခုံများတစ်လျှောက် တောင်တက်ခြင်းကိုခွင့်ပြုထားသည်။ သဲဘုတ်စီးခြင်းနှင့် သဲလျှောစီးခြင်းများသည် ပန်းခြံဝင်ပေါက်အပြင် သို့မဟုတ် Alamosa တွင် ငှားရမ်းနိုင်သည့် အထူးဒီဇိုင်းထုတ်ထားသည့် စက်ကိရိယာများဖြင့် ပြုလုပ်သည့် ရေပန်းစားသည့် လှုပ်ရှားမှုများဖြစ်သည်။ လမ်းဘေးတရားဝင် လေးဘီးယက်ယာဉ်များဖြင့် လာရောက်လည်ပတ်သူများသည် မခင်းထားသောလမ်း ၂၂ မိုင် (၃၅ ကီလိုမီတာ) ရှိ Medano Pass သို့ ပန်းခြံ၏အဓိကလမ်းမကြီးအဆုံးကို ကျော်ဖြတ်ကာ Medano Creek ၏စမ်းချောင်းကြမ်းပြင်ကို ကိုးကြိမ်ကျော်ဖြတ်ကာ 4 မိုင် (6.4 ကီလိုမီတာ) ဖြတ်သွားနိုင်ပါသည်။ ) သဲသောင်ပြင်။ ဆောင်းဦးရာသီတွင် အမဲလိုက်ခြင်းကို ခွင့်ပြုထားသော်လည်း အမျိုးသားဥယျာဉ်နယ်နိမိတ်အတွင်း အချိန်တိုင်း တားမြစ်ထားသည်။ ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်ရေးသည် Sangre de Cristos ၏တောင်ကြောမျဉ်းအထိ သဲကွင်း၏မြောက်နှင့်အရှေ့ဘက် တောင်တန်းဒေသအားလုံးနီးပါးကို လွှမ်းခြုံထားသည်။