ကန်ဟီးရီဂူများ (Kānherī-guhā [kaːnʱeɾiː ɡuɦaː]) သည် ဂူများနှင့် ကျောက်တုံးကျောက်တုံးများကို သစ်တောများအတွင်းမှ ကြီးမားသော ဘေ့စလစ်အထွက်နှုန်းအဖြစ် ဖြတ်တောက်ထားသော ဂူများဖြစ်သည်။ အိန္ဒိယနိုင်ငံ၊ မွမ်ဘိုင်းမြို့အနောက်ဘက် ဆင်ခြေဖုံးရှိ Salsette ကျွန်းဟောင်းရှိ Sanjay Gandhi အမျိုးသားဥယျာဉ်။ ၎င်းတို့တွင် ခရစ်နှစ် ၁ ရာစုမှ ခရစ်နှစ် ၁၀ ရာစုအထိ ရှေးခေတ် ဗုဒ္ဓဘာသာ ပန်းပုများ၊ Kanheri သည် အနက်ရောင်တောင်ဟု အဓိပ္ပါယ်ရသော Sanskrit Krishnagiri မှ ဆင်းသက်လာပါသည်။

နေရာသည် တောင်ကုန်းပေါ်တွင်ရှိပြီး ကျောက်တုံးအဆင့်များဖြင့် ဝင်ရောက်နိုင်သည်။ လှိုဏ်ဂူပေါင်း တစ်ရာကိုးဂူ ပါဝင်သည်။ ရှေးအကျဆုံးများသည် ဆိုက်ပေါ်ရှိ နောက်ပိုင်းဂူများနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်ပြီး မွမ်ဘိုင်းမြို့၏ အလွန်အလှဆင်ထားသော Elephanta လှိုဏ်ဂူများနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သည်။ လှိုဏ်ဂူတစ်ခုစီတွင် အိပ်ရာအဖြစ် လုပ်ဆောင်နိုင်သော ကျောက်အုတ်ခုံတစ်ခုရှိသည်။ ကြီးမားသော ကျောက်စာတိုင်များပါရှိသော အသင်းတော်ခန်းမတစ်ခုတွင် စေတီတော် (ဗုဒ္ဓဘာသာဘုရားကျောင်း) တစ်ခုပါရှိသည်။ လိုဏ်ဂူများအထက်ရှိ ကျောက်ဖြတ်လမ်းကြောင်းများသည် မိုးရေများကို ရေတွင်းများထဲသို့ ဖြည့်သွင်းပေးကာ ရှုပ်ထွေးသောနေရာများကို ရေများပေးဆောင်သည်။ လိုဏ်ဂူများကို အမြဲတမ်း ဘုန်းတော်ကြီးကျောင်းများအဖြစ် ပြောင်းလဲပြီးသည်နှင့် ၎င်းတို့၏ နံရံများတွင် ဗုဒ္ဓရုပ်ကြွများနှင့် ဘုရားလောင်းရုပ်ကြွများကို အနုစိတ်ဖြင့် ထွင်းထုထားသည်။ Kanheri လိုဏ်ဂူများသည် 1 ရာစုတွင်တည်ဆောက်ခဲ့ပြီး CE 3rd ရာစုတွင် Konkan ကမ်းရိုးတန်းတွင်အရေးကြီးသောဗုဒ္ဓဘာသာအခြေချဖြစ်လာခဲ့သည်။

လိုဏ်ဂူအများစုသည် ဗုဒ္ဓဘာသာဝိဟာရများဖြစ်ပြီး နေထိုင်ရန်၊ လေ့လာ၊ တရားထိုင်ရန် ရည်ရွယ်သည်။ ပရိဘောဂများ ကိုးကွယ်ရန် ခန်းမများအဖြစ် လုပ်ဆောင်သည့် ပိုကြီးသော လိုဏ်ဂူများတွင် အနုစိတ်ထွင်းထုထားသော ဗုဒ္ဓရုပ်ကြွများ၊ ရုပ်ကြွများ၊ တိုင်များနှင့် ကျောက်တုံးထုထားသော စေတီပုထိုးများ စီတန်းထားသည်။ Avalokiteshwara သည် အထူးခြားဆုံးရုပ်သွင်ဖြစ်သည်။ ဝိဟာရ အရေအတွက် အများအပြားသည် ဗုဒ္ဓဘာသာ ဘုန်းကြီးများကို ကောင်းစွာ စည်းစနစ်တကျ တည်ထောင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ဆန္ဒပြကြသည်။ ဤတည်ထောင်မှုသည် Sopara၊ Kalyan၊ Nasik၊ Paithan နှင့် Ujjain ဆိပ်ကမ်းများကဲ့သို့သော ကုန်သွယ်ရေးစင်တာများစွာနှင့်လည်း ချိတ်ဆက်ထားသည်။ Kanheri သည် Maurayan နှင့် Kushan အင်ပါယာတို့၏ အုပ်ချုပ်မှုအောက်တွင်ရှိစဉ် တက္ကသိုလ်ဗဟိုချက်တစ်ခုဖြစ်သည်။ 10 ရာစုနှောင်းပိုင်း၌ ဗုဒ္ဓဘာသာဆရာ အတိဿ (၉၈၀-၁၀၅၄) သည် ရာဟုဂရိဝိဟာရ (Krishnagiri Vihara) သို့ ဗုဒ္ဓဘာသာတရားအားထုတ်ရန် ရာဟုဂုတ်ပတထံ ရောက်ရှိလာသည်။