ကနာဋက (; ISO- Karnāṭaka)သည် အိန္ဒိယနိုင်ငံ ၏ အနောက်တောင်ဘက်ဒေသရှိ ပြည်နယ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ပြည်နယ်များ ပြန်လည်ဖွဲ့စည်းရေးဥပဒေ၊​ ၁၉၅၆ ၏ ပြဋ္ဌာန်းချက်ဖြင့် ၁၉၅၆ ခုနှစ် နိုဝင်ဘာလ ၁ ရက်နေ့တွင် စည်းလုံးညီညွတ်စွာ ဖွဲ့စည်းခဲ့သည်။ မူလက မိုင်စိုရ်ပြည်နယ် ဟူ၍ လူသိများပြီး ၁၉၇၃ ခုနှစ်တွင် ကနာဋက ဟု အမည်ပြောင်းခဲ့သည်။ ၎င်း၏မြို့တော်နှင့် အကြီးဆုံးမြို့မှာ ဘင်္ဂလောမြို့ဖြစ်သည်။

ကနာဋကသည် အနောက်ဘက်တွင် အာရပ်ပင်လယ်၊ အနောက်မြောက်ဘက်တွင် ဂိုအာပြည်နယ်၊ မြောက်ဘက်တွင် မဟာရဋ္ဌပြည်နယ်၊ တေလံဂါဏပြည်နယ်၊ အရှေ့မြောက်ဘက်တွင် အန္ဓရဒေသပြည်နယ်၊ အရှေ့၊ အရှေ့တောင်ဘက်တွင် တမီးနာဒူးပြည်နယ်နှင့် အနောက်တောင်ဘက်တွင် ကီရာလာပြည်နယ်တို့နှင့် နယ်နိမိတ်ချင်း ထိစပ်နေသည်။ အခြားအိန္ဒိယတောင်ပိုင်းပြည်နယ် လေးခုစလုံးနှင့် ကုန်းမြေနယ်နိမိတ် ထိစပ်နေသည့် တစ်ခုတည်းသော တောင်ပိုင်းပြည်နယ်ဖြစ်သည်။ ပြည်နယ်သည် ၁၉၁,၇၉၁ စတုရန်း ကီလိုမီတာ (၇၄,၀၅၁ စတုရန်းမိုင်) ဧရိယာကို လွှမ်းခြုံထားပြီး အိန္ဒိယ၏ စုစုပေါင်း ပထဝီဝင်ဧရိယာ၏ ၅.၈၃ ရာခိုင်နှုန်းဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ဧရိယာအလိုက် ဆဋ္ဌမအကြီးဆုံး အိန္ဒိယပြည်နယ်လည်း ဖြစ်သည်။ ၂၀၁၁ ခုနှစ် သန်းခေါင်စာရင်းအရ လူဦးရေ ၆၁,၁၃၀,၂၀၄ ဦးဖြင့် ကနာဋကသည် လူဦးရေအားဖြင့် အိန္ဒိယနိုင်ငံတွင် အဋ္ဌမမြောက်အကြီးဆုံးပြည်နယ်ဖြစ်သည်။ ကန္နာဒါဘာသာစကား၊ အိန္ဒိယဂန္ထဝင်ဘာသာစကားများသည် ပြည်နယ်၏အကျယ်ပြန့်ဆုံးနှင့် တရားဝင်ဘာသာစကားဖြစ်သည်။ ပြောဆိုသည့် အခြားလူနည်းစုဘာသာစကားများမှာ အူရဒူဘာသာစကား၊ ကွန်ကနီဘာသာစကား၊ မာရသီဘာသာစကား၊ တူလူဘာသာစကား၊ တမီးလ်ဘာသာစကား၊ တီလူဂူဘာသာစကား၊ မလာယလံနှင့် ကိုဒဝါဘာသာစကားတို့ကိုလည်း ပြောကြသည်။ ကနာဋကတွင် သက္ကတဘာသာကို အဓိကအသုံးပြုသော အိန္ဒိယရွာများ လည်းရှိသည်။

Paleolithicမှ ရှေးယခင်က တည်ရှိခဲ့သော ကနာဋကသည် ရှေးဟောင်းနှင့် အလယ်ခေတ် အိန္ဒိယအင်ပါယာ၏ သြဇာအရှိဆုံးနေရာအချို့၏ နေရာဖြစ်သည်။ ဤအင်ပါယာများမှ ပံ့ပိုးပေးသော ဒဿနပညာရှင်များနှင့် ဂီတအကသမားများသည် ယနေ့ခေတ်အထိ ကြံ့ကြံ့ခံရပ်တည်ခဲ့သော လူမှုရေး ဘာသာရေးနှင့် စာပေလှုပ်ရှားမှုများကို စတင်ခဲ့ကြသည်။ ကနာဋကသည် အိန္ဒိယဂန္ထဝင်ဂီတပုံစံနှစ်မျိုးဖြစ်သည့် Carnatic နှင့် Hindustani တို့၏ ရိုးရာဓလေ့များကို သိသိသာသာ ပံ့ပိုးပေးခဲ့ပါသည်။