အော့ဇဝစ် အကျဉ်းစခန်း သည် နာဇီဂျာမနီတို့၏ အကျဉ်းစခန်း နှင့် သုတ်သင်ရေးစခန်း ကွန်ယက်ကြီး တစ်ခု ဖြစ်ပြီး ဒုတိယကမ္ဘာစစ် အတွင်းက ပိုလန်ဒေသ အတွင်း နာဇီဂျာမနီတို့မှ တည်ဆောက် အသုံးပြုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့ထဲတွင် မူလပထမ အကျဉ်းစခန်း ဖြစ်သော အော့ဇဝစ် ၁၊ အကျဉ်းစခန်း နှင့် သုတ်သင်ရေးစခန်း ပေါင်းစပ်ထားသော အော့ဇဝစ် ၂ - ဘာကီနော ၊ အလုပ်သမား အကျဉ်းစခန်း ဖြစ်သော အော့ဇဝစ် ၃- မိုနိုဝစ်ဇ် တို့ အပြင် အကျဉ်းစခန်း အသေးစား ၄၅ ခု ပါဝင်သည်။

အော့ဇဝစ် ၁ အား ပိုလန် နိုင်ငံရေး အကျဉ်းသားများကို ထိန်းသိမ်းရန် အတွက် တည်ဆောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး ၁၉၄၀ ခုနှစ် မေလ မှ စ၍ အကျဉ်းသားများ စတင်ရောက်ရှိခဲ့သည်။ အကျဉ်းသားများကို သုတ်သင်ခြင်းမှာ ၁၉၄၁ ခုနှစ် စက်တင်ဘာလတွင် စတင်ခဲ့ပြီး အော့ဇဝစ် ၂ - ဘာကီနောမှာ နာဇီတို့၏ ဂျူးမေးခွန်းအတွက် နောက်ဆုံး အဖြေထုတ်ရန် အဓိက နေရာ ဖြစ်ခဲ့သည်။ ၁၉၄၂ ခုနှစ် အစောပိုင်းမှ ၁၉၄၄ ခုနှစ် နှောင်းပိုင်း အထိ ဂျာမန်တို့ သိမ်းပိုက်ထားသော ဥရောပတဝှမ်းမှ ဂျူးများကို ရထားများဖြင့် သယ်ဆောင်၍ အကျဉ်းစခန်း၏ ဓာတ်ငွေ့ခန်းများ အတွင်းသို့ ပို့ဆောင်ခဲ့ပြီး ထိုဓာတ်ငွေ့ခန်းများထဲတွင် ဇိုင်ကလွန် ဘီ ပိုးသတ်ဆေးဖြင့် အစုလိုက် အပြုံလိုက် သတ်ဖြတ်ခဲ့သည်။ ခန့်မှန်းခြေအားဖြင့် အကျဉ်းစခန်းသို့ ပို့ဆောင်ခြင်း ခံရသူ ၁.၃ သန်းမျှ ရှိခဲ့ပြီး ၎င်းတို့ထဲတွင် အနည်းဆုံး ၁.၁ သန်းမှာ သေဆုံးခဲ့ရသည်။ သေဆုံးခဲ့ရသူများ၏ ၉၀ ရာခိုင်နှုန်းမှာ ဂျူးလူမျိုးများ ဖြစ်ကြပြီး ဂျူး သုတ်သင်ရေး စီမံကိန်း အတွင်း သေဆုံးရသူ ၆ ဦးလျှင် ၁ ဦးမှာ ထိုအကျဉ်းစခန်းတွင် သေဆုံးကြရခြင်း ဖြစ်သည်။ အော့ဇဝစ် အကျဉ်းစခန်းသို့ ပို့ဆောင်ခံရသော အခြားသူများထဲတွင် ပိုးလူမျိုး ၁၅၀,၀၀၀ ၊ ရိုမာနီ နှင့် ဆင်တီ လူမျိုး ၂၃,၀၀၀၊ ဆိုဗီယက် စစ်သုံးပန့် ၁၅,၀၀၀၊ ယေဟိုးဝါ သက်သေ ခရစ်ယာန် ၄၀၀ နှင့် အခြားသော လူမျိုး သောင်းဂဏန်းမျှ ပါဝင်ပြီး ၎င်းတို့ထဲတွင် အရေအတွက် အတိအကျ မသိရသော လိင်တူချစ်သူများလည်း ပါဝင်သည်။ ဓာတ်ငွေ့ခန်းတွင်း မသေဆုံးသော်လည်း အချို့မှာ ငတ်ပြတ်ခြင်း ကြောင့်လည်းကောင်း၊ အတင်းအကြပ် စေခိုင်း ခံရခြင်းကြောင့် လည်းကောင်း၊ ကူးစက်ရောဂါများကြောင့် လည်းကောင်း၊ တစ်ဦးချင်း သတ်ဖြတ်ခံရခြင်းကြောင့် လည်းကောင်း၊ ဆေးပညာ စမ်းသပ်ခံရခြင်းကြောင့် လည်းကောင်း သေဆုံး ကြရသည်။