سِکارا بِرای سکونت‌گاهی پیشاتاریخی بازمانده از دوران نوسنگی است واقع در جزیرهٔ مِین‌لند از مجمع‌الجزایرِ اورکنیِ اسکاتلند. این سکونت‌گاه شامل هشت خانهٔ کشیدهٔ سنگی می‌شود که بین سال‌های ۰۳۱۸۰ ۳۱۸۰ (پ.م) و ۰۲۵۰۰ ۲۵۰۰ (پ.م) در آن‌ها زندگی جریان داشته. خانه‌های سکارا بِرای با کوچه‌ای کوچک و سنگی به هم متصل می‌شوند و تشکیل ارگانیسمی فشرده می‌دهند. به تخمین باستان‌شناسان، جمعیت سکارا بِرای در بزرگترین اندازه‌اش به صد نفر می‌رسیده.

سکارا بِرای در بین آثار بازمانده از اروپای دوران نوسنگی منحصر به فرد است، چرا که به‌سبب دفن شدن در شن به شکل شگفت‌انگیزی سالم باقی مانده و بابت معلوماتی که دربارهٔ سبک زندگی انسان در آن عصر به‌دست می‌دهد «پمپئی اسکاتلندی» خوانده شده‌است.

سکارا بِرای در پی تندبادی سخت در زمستان سال ۱۸۵۰ کشف شد. تندبادی دیگر در سال ۱۹۲۴ به یکی از خانه‌ها آسیب رساند و لزوم کاوش در سکارا بِرای و محافظت از آن را نمایان ساخت. در اواخر دههٔ ۱۸۵۰ و در سال‌های ۱۹۲۸–۱۹۳۰ کاوش‌هایی در سکارا بِرای انجام شد، ولی تا دههٔ ۱۹۷۰ بررسی باستان‌شناسانهٔ دقیقی در آن صورت نگرفت.

در سال ۱۹۹۹ یونسکو سکارا بِرای را به همراه میزهو، سنگ‌های ایستادهٔ استِنِس، و حلقهٔ برودگار تحت عنوان «قلب ارکنی نوسنگی» به فهرست میراث جهانیش افزود. امروزه این اثر یکی از پنج مکان اسکاتلند در این فهرست است و مدیریت آن را مؤسسهٔ محیط زیست تاریخی اسکاتلند بر عهده دارد.