Η Ιστορική συνοικία του Καναλιού της Βενετίας είναι ενσωματωμένη στο οικιστικό προάστιο της Βενετίας του Λος Άντζελες, στην Καλιφόρνια. Η ιστορική συνοικία είναι αξιοσημείωτη για την κατοχή τεχνητών καναλιών υγροτόπων, που χτίστηκαν το 1905 από τον προγραμματιστή Abbot Kinney ως μέρος της Βενετίας της Αμερικής. Ο Kinney προσπάθησε να αναδημιουργήσει την εμφάνιση και την αίσθηση της Βενετίας, στην Ιταλία, στην παράκτια κομητεία του Λος Άντζελες. Τα ονόματα των καναλιών δόθηκαν από τον Abbot Kinney ως εξής: Κανάλι Aldebaren, Κανάλι Altair, Κανάλι Cabrillo, Κανάλι Κοραλλιών, Μεγάλο Κανάλι, Κανάλι Λιονταριών και Κανάλι Αφροδίτης.

Ένα άλλο σύνολο καναλιών κατασκευάστηκε νότια των καναλιών της Βενετίας, αρχικά γνωστά ως Νέα Κανάλια του Άμστερνταμ από επενδυτές και αρχιτέκτονες, δηλαδή τους Howland, Sherman και Clark, για τους οποίους ονομάστηκαν δύο κανάλια. Αυτά τα κανάλια οριοθετούνται κατά προσέγγιση από την Ανατολική Αυλή στα ανατολικά, την Αυλή Α στα νότια, το Strongs Drive στα δυτικά και την Αυλή Ε στα βόρεια. Υπάρχουν τέσσερα κανάλια ανατολής-δυτικής (Carroll Canal, Linnie Canal, Howland Canal και Sherman Canal) και δύο κανάλια βορρά-νότου (Eastern Canal και Grand Canal). Τα φωτισμένα κανάλια με γονδολιέρηδες και τοξωτές γέφυρες τράβηξαν ευρεία δημοσιότητα και βοήθησαν να πουληθούν πολλά στην ανάπτυξη.

Μέχρι τη δεκαετία του 1920, με τα αυτοκίνητα να αποκτούν γρήγορα δημοτικότητα, τα κανάλια θεωρούνταν από πολλούς ως ξεπερασμένα, και ως αποτέλεσμα πολλά κανάλια γέμισαν το 1929 για να δημιουργηθεί χώρος για ασφαλτοστρωμένους δρόμους. Μέχρι το 1940 τα εναπομείναντα κανάλια είχαν καταστραφεί και τα πεζοδρόμια καταδικάστηκαν από την πόλη. Η περιοχή παρέμεινε σε κακή κατάσταση για περισσότερα από 40 χρόνια. πολυάριθμες προτάσεις για την ανακαίνιση των καναλιών απέτυχαν λόγω έλλειψης χρηματοδότησης, περιβαλλοντικών ανησυχιών και διαφωνιών ως προς το ποιος θα φέρει την οικονομική ευθύνη. Τα κανάλια ανακαινίστηκαν τελικά το 1992. αποστραγγίστηκαν και χτίστηκαν νέα πεζοδρόμια και τοίχοι. Τα κανάλια άνοιξαν ξανά το 1993 και έχουν γίνει ένα επιθυμητό και ακριβό οικιστικό τμήμα της πόλης.

Η κατοικημένη περιοχή που περιβάλλει τα υπόλοιπα κανάλια καταχωρήθηκε στο Εθνικό Μητρώο Ιστορικών Τόπων το 1982. Ωστόσο, τα τελευταία χρόνια, έχουν γίνει εκτεταμένες εργασίες ανακαίνισης σε πολλά από τα παλιά σπίτια και πολλά μεγάλα, σύγχρονα έχουν χτιστεί σπίτια.

Το νερό εισέρχεται στα κανάλια μέσω θαλάσσιων πυλών στον κυματοθραύστη Marina Del Rey μέσω της λιμνοθάλασσας Ballona και ξανά στη λεωφόρο Washington Boulevard. Ανοίγουν κατά την άμπωτη για να στραγγίσουν το μεγαλύτερο μέρος του νερού και στην άμπωτη κλείνουν, παγιδεύοντας το νερό για περίπου τρεις ημέρες, πριν ανανεωθούν ξανά.