Η Σάτιβα υπήρξε πιθανότατα το τελευταίο καταφύριο των Νεάντερταλ γύρω στο 30.000 π.Χ.[1] Κατά την εποχή του φοινικικού και ελληνικού αποικισμού της Ιβηρικής, στην περιοχή εντοπιζόταν η ιβηρική πόλη Saitabis που μετά την ρωμαϊκή κατάκτηση και εποικισμό έλαβε το όνομα Saetabis Augusta, που βρισκόταν πάνω στην Αυγούστεια Οδό. Είναι επομένως μία από τις λίγες τοποθεσίες στην Ισπανία που ακόμη διατηρούν την ιβηρική τους ονομασία. Από τότε ήταν επισκοπική έδρα που επιβίωσε μέχρι την μουσουλμανική κατάκτηση. Επί Αλ-Άνταλους, η αγροτική της παραγωγή πολλαπλασιάστηκε χάρη στα πολλά κανάλια που κατασκευάστηκαν. Το 1244 κατακτήθηκε από τον Ιάκωβο Α΄ της Αραγωνίας. Ο μουσουλμανικός πληθυσμός της εκδιώχθηκε οριστικά στις αρχές του 17ου αιώνα. Κατά τον Πόλεμο της Ισπανικής Διαδοχής πήρε το μέρος του αρχιδούκα Καρόλου, με αποτέλεσμα, μετά τη νίκη του Φίλιππου Ε΄ να υποστεί μεγάλες καταστροφές και να μετονομαστεί σε Νέα Αποικία Σαν Φελίπε. Κατά τις συζητήσεις περί της επαρχιακής διαίρεσης της Ισπανίας το 1830, παρότι αρχικά η Σάτιβα προβλεπόταν ότι θα γινόταν πρωτεύουσα της επαρχίας, εν τέλει το 1833 ενσωματώθηκε στην επαρχία της Βαλένθια.[2]