Făgăraș Citadel (Ρουμανικά: Cetatea Făgărașului προφορά:[fəɡəˈraʃ], ουγγρικά: Fogarasi vár, Γερμανικά: Fogarascher Burg) είναι ιστορικό μνημείο στο Făgăraş, κομητεία Μπρασόβ, Ρουμανία.

Η κατασκευή του φρουρίου ξεκίνησε το 1310, στη θέση μιας ξύλινης οχύρωσης με χωμάτινες επάλξεις του 12ου αιώνα. Η αρχαιολογική έρευνα δείχνει ότι η παλιά οχύρωση καταστράφηκε βίαια γύρω στα μέσα του 13ου αιώνα, πιθανώς σε σχέση με την εισβολή των Μογγόλων το 1241. Βρίσκεται στα μισά του δρόμου μεταξύ Μπρασόβ και Σίμπιου και κοντά στη Βλαχία, η Ακρόπολη Făgăraş παρείχε αμυντική θέση έναντι πιθανών εισβολών σε νοτιοανατολική Τρανσυλβανία.

Το 1526, ο Ștefan Mailat εδραίωσε την ακρόπολη, διπλασιάζοντας το πάχος των τειχών. Το 1541, οι Οθωμανοί επιτέθηκαν στο φρούριο και κατέλαβαν τον Mailat, ο οποίος πέθανε αιχμάλωτος στο φρούριο Yedikule στην Κωνσταντινούπολη. Ο Gáspár Bekes, ιδιοκτήτης της ακρόπολης μεταξύ 1567 και 1573, κατασκεύασε την τάφρο γύρω από το φρούριο, με το χώμα που είχε ανασκαφεί να χρησιμοποιηθεί για την ενίσχυση του εσωτερικού τμήματος των τειχών. Την εποχή του Stephen VIII Báthory (βοεβόδας της Τρανσυλβανίας από το 1571 έως το 1586) και του Balthasar Báthory (άρχοντα του φρουρίου από το 1588 έως το 1594), ο πρώτος προμαχώνας κατασκευάστηκε στη νοτιοανατολική γωνία του εξωτερικού αμυντικού δακτυλίου. Το 1599, ο Μιχαήλ ο Γενναίος κατέλαβε την Ακρόπολη Făgăraş και στέγασε εκεί την οικογένειά του και τον βασιλικό θησαυρό. Τον 17ο αιώνα, ο πρίγκιπας Gabriel Bethlen του έδωσε προτεραιότητα έναντι της Alba Iulia στον εκσυγχρονισμό των οχυρώσεων, ενώ ο Michael I Apafi το μετέτρεψε, λόγω της ενισχυμένης του θέσης, σε πριγκιπική κατοικία.

Από το 1948 έως το 1960, ο Το φρούριο χρησιμοποιήθηκε ως φυλακή για όσους ήταν αντίθετοι στο κομμουνιστικό καθεστώς και για μέλη της αστυνομίας και της Siguranța Statului από την περίοδο του Μεσοπολέμου, συμπεριλαμβανομένων των στρατηγών Vasile Zorzor, Gheorghe Liteanu και Emanoil Leoveanu. Συνολικά, περίπου 5.000 άτομα κρατήθηκαν σε αυτή την τοποθεσία, πολλά από τα οποία υποβλήθηκαν σε βασανιστήρια. Το κρύο, η πείνα και η έλλειψη κάθε μορφής ιατρικής φροντίδας ήταν τα αίτια του μεγάλου αριθμού θανάτων μεταξύ των κρατουμένων. Σύμφωνα με ερευνητές, είτε 161 είτε 166 κρατούμενοι δηλώθηκαν επίσημα ότι πέθαναν σε αυτή τη φυλακή, αν και οι πρώην κρατούμενοι ανέβασαν τον αριθμό πολύ υψηλότερο.

Μεταξύ 1965 και 1977 πραγματοποιήθηκαν εργασίες αποκατάστασης. Επί του παρόντος, η ακρόπολη λειτουργεί ως μουσείο, φιλοξενώντας διάφορα αντικείμενα.