Παντικόσα

Η Παντικόσα αναφέρεται για πρώτη φορά στον 13ο αιώνα, όταν και ήδη αποτελούταν από τέσσερις συνοικίες (που ονομάζονταν Βίκος): τις Σάντα Μαρία, Σαν Σαλβαδόρ, Σους (Sus) και Εξένα (Exena). Οι τρεις πρώτες συνθέτουν τη σημερινή παλιά πόλη, ενώ μόνο η τελευταία εξαφανίστηκε σταδιακά με το χρόνο. Μεταξύ των ετών 1900 και 1950 ο δήμος είχε περίπου 900 κατοίκους, ενώ τα κτίρια του χωριού χρονολογούνται στην πλειοψηφία τους από τον 19ο αιώνα (περίοδος της μέγιστης ακμής των λουτρών). Μαζί με τους οικισμούς El Pueyo και Hoz, ήταν ένα από τα τρία ιστορικά quiñones στα οποία η κοιλάδα ήταν διαιρεμένη διοικητικά.

Ανάμεσα στα μνημεία του δήμου περιλαμβάνονται:

Η Εκκλησία της Κοιμήσεως της Θεοτόκου: χρονολογείται αρχικά από τον 13ο αιώνα και αργότερα ανοικοδομήθηκε σε ύστερο γοτθικό στυλ τον 16ο αιώνα. Η Γέφυρα του Καλδαρές (Caldarés): χτίστηκε το 1556 από τον Beltrán de Betbedé.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχουν τα λουτρά, ένα τουριστικό και ξενοδοχειακό συγκρότημα που εμφανίστηκε στον 19ο αιώνα, κατά την εκμετάλλευση των θέρμων της ρωμαϊκής εποχής.