Αν και ορισμένοι μελετητές εξισώνουν τα Μύρα με την πόλη Μύρα στην Αρζάβα, δεν υπάρχει καμία απόδειξη για τη σύνδεση. Δεν υπάρχει τεκμηριωμένη γραπτή αναφορά για τα Μύρα πριν καταγραφεί ως μέλος της Λυκιακής Συμμαχίας (168 π.Χ. – 43 μ.Χ.). Σύμφωνα με τον Στράβωνα (14:665) ήταν μια από τις μεγαλύτερες πόλεις της συμμαχίας.

Οι αρχαίοι Έλληνες πολίτες λάτρευαν την Άρτεμη Ελευθερία, η οποία ήταν η προστάτιδα θεά της πόλης. Ο Δίας, η Αθηνά και η Τύχη λατρεύονταν επίσης. Ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος γράφει ότι στα Μύρα υπήρχε η πηγή του Απόλλωνα, που ονομαζόταν Curium και όταν κληθούν τρεις φορές από τον σωλήνα τα ψάρια έρχονται να δώσουν προφητικές απαντήσεις.[1]

Ο Μέγας Αλέξανδρος κατέλαβε τη Λυκία και μετά το θάνατό του η περιοχή υπήχθη στο κράτος του Αντίγονου. Περίπου το 250 π.Χ. οι Πτολεμαίοι κατέλαβαν τη Λυκία και αργότερα οι Σελευκίδες. Το 43 μ.Χ. η περιοχή της Λυκίας περιήλθε στους Ρωμαίους διατηρώντας την αυτονομία της ως ένα βαθμό.[2]

Στη ρωμαϊκή περίοδο η πόλη Μύρα αποτελούσε μέρος του ελληνόφωνου κόσμου της Κοίνης Ελληνιστικής, που ασπάστηκε γρήγορα τον Χριστιανισμό. Ένας από τους πρώτους Έλληνες επισκόπους της ήταν ο Άγιος Νικόλαος.

Οι Άραβες κυρίευσαν τα Μύρα της Λυκίας το 1038 μ.Χ. μετά από μακρά πολιορκία και υπέστησαν φοβερή καταστροφή.[3]

Τα ερείπια της πόλης της Λυκίας και της Ρωμαϊκής πόλης καλύπτονται κυρίως από προσχωσιγενείς λάσπες. Η ακρόπολη στο οροπέδιο Ντεμρέ, το ρωμαϊκό θέατρο[4] και τα ρωμαϊκά λουτρά (εσκί χαμάμ) έχουν εν μέρει ανασκαφεί. Το ημικυκλικό θέατρο καταστράφηκε σε σεισμό το 141, αλλά ξαναχτίστηκε στη συνέχεια.

Υπάρχουν δύο νεκροπόλεις λυκιακών λαξευμένων σε βράχο τάφων με τη μορφή μετώπων ναών λαξευμένες στις κάθετες όψεις των βράχων στα Μύρα: η νεκρόπολη του ποταμού και η ωκεάνια νεκρόπολη. Η ωκεάνια νεκρόπολη βρίσκεται ακριβώς βορειοδυτικά του θεάτρου. Ο πιο γνωστός τάφος στη νεκρόπολη του ποταμού, 1,5 km πάνω από το Demre Cayi από το θέατρο, είναι ο "Τάφος του Λιονταριού", που ονομάζεται επίσης "Ζωγραφισμένος Τάφος". Όταν ο ταξιδιώτης Τσαρλς Φέλλοους είδε τους τάφους το 1840, ήταν ακόμα βαμμένοι με διάφορα χρώματα (κόκκινο, κίτρινο και μπλε).

Η Ανδριακή (ή Ανδριάκη), που βρισκόταν σε απόσταση 5 χλμ. νοτιοδυτικά της πόλης των Μύρων, ήταν το λιμάνι των Μύρων στην αρχαιότητα,[4] αλλά αργότερα καλύφθηκε από προσχώσεις. Η κύρια κατασκευή, που σώζεται εκεί μέχρι σήμερα είναι μία σιταποθήκη, που χτίστηκε κατά τη βασιλεία του Ρωμαίου αυτοκράτορα Αδριανού (117–138 μ.Χ.). Δίπλα από αυτήν την σιταποθήκη υπάρχει ένας μεγάλος σωρός από κοχύλια Murex, απόδειξη ότι στην Ανδριακή υπήρχε διαρκώς μια επιχείρηση για την παραγωγή μωβ βαφής.[5]

Από το 2009 γίνονται ανασκαφές στην Ανδριακή. H σιταποθήκη μετατράπηκε σε Μουσείο Λυκιακών Πολιτισμών.[6] H σιταποθήκη έχει επτά δωμάτια και έχει μήκος 56 μέτρα και πλάτος 32 μέτρα. Στο μουσείο τοποθετήθηκαν αντικείμενα, που βρέθηκαν κατά τις ανασκαφές στη Λυκία. Αποκαταστάθηκαν οι κατασκευές στην αγορά του λιμανιού καθώς και η αγορά, η συναγωγή και μια δεξαμενή βάθους έξι μέτρων, μήκους 24 μέτρων και πλάτους 12 μέτρων. Μπροστά από το μουσείο τοποθετήθηκαν ένα σκάφος ρωμαϊκής εποχής μήκους 16 μέτρων, ένας γερανός και ένα φορτηγό αυτοκίνητο.[7]