Η κοιλάδα Μ'Ζαμπ, σε ασβεστολιθικό οροπέδιο, όπως είναι εγγεγραμμένη στον Κατάλογο Πολιτιστικής Κληρονομιάς της UNESCO, είναι ένα μοναδικό συγκρότημα πέντε πόλεων που βρίσκονται σε έκταση 75 χλμ², περίπου 600 χλμ. νότια του Αλγερίου, της πρωτεύουσας της Αλγερίας.

Η αρχική αρχιτεκτονική της κοιλάδας της ημιερημικής κοιλάδας χρονολογείται στις αρχές του 11ου αιώνα και αποδίδεται στους Ιβάδες με την πολιτιστική τους ταυτότητα που αρχικά εντοπίστηκε στο Μαγκρέμπ που είχε την πρωτεύουσά του στο Ταχέρτ ως Βασίλειο των Ιβάδων. Αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν το Ταχέρτ ως αποτέλεσμα καταστροφικής πυρκαγιάς το 909 (αναφέρεται ότι η καταστροφή προκλήθηκε από τον ιδρυτή της (Σιιτικής) Φατιμιδικής Δυναστείας). Πρώτα μετακινήθηκαν στη Σεντράτα και τέλος στην κοιλάδα Μ'Ζαμπ.[1] Εγκαταστάθηκαν σε πέντε οχυρωμένους οικισμούς που βρίσκονταν σε βραχώδεις εκτάσεις, γνωστούς στην περιοχή ως «Κοσάρ», αν και θα μπορούσαν να ζήσουν σε έναν μεγαλύτερο οικισμό που περιλάμβανε και τους πέντε, οι οποίοι σχεδιάστηκαν με σχολαστικές λεπτομέρειες στις ακριβείς διατάξεις που ορίστηκαν από τις αρχές της κοινότητας ζώντας σε αμυντικό περιβάλλον. Η ίδρυση της Γκαρντάια χρονολογείται από το 1048 ή το 1053.[2]

Κάθε οικισμός σχεδιάστηκε σε διαφορετική τοπογραφία που περιλαμβάνει μία μικρή όαση, μια ράχη, μια κορυφή λόφου, μια κορυφή και μια εσοχή. Οι οικισμοί ήταν οχυρωμένοι κατά τέτοιο τρόπο ώστε να μην ήταν προσβάσιμοι στις νομαδικές ομάδες. Οι πέντε οικισμοί που δημιουργήθηκαν με ταυτόσημες σχεδιαστικές ιδέες ήταν οι Γκαρντάια, Μελίκα, Μπενί Ισγκουέν, Μπου Νούρα και Ελ Ατέφ. Οι πανομοιότυπες «μικρές ακροπόλεις» όπως ονομάζονται είχαν το δικό τους τζαμί με μιναρέ που λειτουργούσε ως πύργος παρακολούθησης, σπίτια χτισμένα γύρω από το τζαμί σε ομόκεντρους κύκλους και περιστοιχισμένα από ψηλά τείχη (που εκτείνονταν μέχρι τους προμαχώνες), που μαζί έδιναν την αίσθηση ενός φρουρίου σε κάθε οικισμό. Το τζαμί χρησιμοποιούνταν επίσης για την αποθήκευση σιτηρών και όπλων για άμυνα.[3][4]